A volte una persona entra nella nostra vita senza bussare. All’inizio la sentiamo come un’invasione, un cambiamento imposto. Poi, un giorno, ci accorgiamo che non desideriamo più che
Někteří lidé vstoupí do našeho života způsobem, který bychom si sami nikdy nevybrali. A přesto v něm nakonec zůstanou — ne proto, že museli, ale protože jsme jim
Одного вечора Сергій запросив Оксану до ресторану, де вони колись уперше повечеряли разом. Після десерту він дістав невелику коробочку. — Ми вже не підлітки, щоб роками перевіряти почуття,
Amikor András egy kirándulás során megkérte Julianna kezét, a nő nem mondott nemet. — Hadd gondoljam át, — kérte. András elfogadta, de látszott rajta, hogy biztos az igenben.
Marieke antwoordde niet meteen. Haar vriendin Saskia begreep haar twijfel niet. — Je zegt altijd dat hij goed voor je is. — Dat is hij ook. — Waar
Miał pięćdziesiąt jeden lat. Jego żona wyjechała kilka lat wcześniej do Francji i rozpoczęła nowe życie. Starszy syn Piotra mieszkał już sam, natomiast szesnastoletnia Lena została z ojcem.
Aveva cinquantadue anni e due figli. Il maggiore viveva a Modena; la minore, Sofia, aveva diciassette anni e abitava ancora con lui. La madre dei ragazzi si era
Aleně bylo šestačtyřicet. Její dcera Klára žila v Brně, pracovala v grafickém studiu a domů jezdila především o svátcích. Po rozvodu si Alena zařídila byt přesně podle sebe.
Софія була слабкою дитиною. Перші роки ми провели між лікарнями в Києві. — Олено, я не можу брати відпустки, — казав Сергій. — Моя година роботи коштує більше,
Lili gyenge baba volt. Az első évek folyamatosan kórházak között teltek Budapesten. „Anna, én nem tudok szabadságot kivenni,” mondta Gábor. „Az én órabérem többet ér, mint a te