Miał pięćdziesiąt jeden lat. Jego żona wyjechała kilka lat wcześniej do Francji i rozpoczęła nowe życie. Starszy syn Piotra mieszkał już sam, natomiast szesnastoletnia Lena została z ojcem.
Po prawie dwóch latach Piotr oświadczył się Katarzynie podczas wyjazdu na Mazury. Nie klękał na pomoście i nie zatrudnił fotografa. Po prostu wyjął pudełeczko, gdy siedzieli wieczorem pod kocem.
— Dobrze nam razem. Może nie musimy już wracać do dwóch osobnych mieszkań?
Katarzyna poprosiła o czas.
Kilka tygodni później opowiedziała o wszystkim swojej siostrze Monice.
— Kochasz go? — zapytała Monika.
— Chyba tak.
— „Chyba” po dwóch latach?
— To nie uczucia są problemem. Problemem jest to, co się stanie, gdy zamkną się za mną drzwi jego mieszkania.
Piotr mieszkał w trzypokojowym lokalu na obrzeżach miasta. Było tam schludnie tylko w dni, kiedy pojawiała się pani Teresa, jego siedemdziesięciotrzyletnia matka.
Przynosiła słoiki, gotowała zupę, robiła zakupy, segregowała ubrania i przypominała Lenie o zmianie pościeli. Piotr twierdził, że matka sama chce pomagać.
Katarzyna uwierzyłaby w to, gdyby nie niedzielny obiad.
Pani Teresa postawiła wazę na stole, usiadła ciężko i potarła nadgarstek.
— Już nie mam siły tyle dźwigać. Na szczęście niedługo Katarzyna tu zamieszka i wreszcie zapanuje porządek.
Piotr uśmiechnął się niezręcznie.
— Mamo, jeszcze nic nie jest ustalone.
— To ustalcie. Przecież po to ludzie się pobierają, żeby prowadzić wspólny dom.
Lena nawet nie podniosła wzroku znad telefonu.
Katarzyna odłożyła łyżkę.
— A co dokładnie miałabym robić?
Teresa spojrzała na nią ze zdziwieniem.
— Jak to co? Normalne rzeczy. Ugotować, przypilnować prania, zadbać o mieszkanie. Piotr dużo pracuje, Lena ma szkołę.
— Ja również pracuję.
— Oczywiście, kochanie. Ale kobieta widzi w domu więcej.
Piotr nie zaprzeczył. Powiedział tylko, żeby nie rozpoczynać trudnych rozmów przy obiedzie.
W drodze do domu Katarzyna zapytała go wprost:
— Jak wyobrażasz sobie nasze życie?
— Będziemy razem. To najważniejsze.
— Kto będzie gotował?
— Ten, kto pierwszy wróci.
— Ty zwykle wracasz wcześniej.
Piotr zerknął na nią i westchnął.
— Naprawdę chcesz teraz ustalać dyżury?
— Chcę wiedzieć, czy szukasz żony, czy osoby, która przejmie obowiązki twojej mamy.
Piotr poczuł się urażony.
— To niesprawiedliwe. Nigdy cię źle nie traktowałem.
Miał rację. Nie traktował jej źle. Jednak nawet dobry człowiek może uważać pewne rzeczy za oczywiste, jeśli przez całe życie ktoś wykonywał je za niego.
Katarzyna bała się również relacji z Leną. Dziewczyna była grzeczna, lecz zamknięta. Podczas krótkich spotkań wystarczało porozmawiać o szkole i serialach. Wspólne mieszkanie oznaczałoby jednak kolejkę do łazienki, niepozmywane kubki i zasady, których Katarzyna nie miałaby prawa ustanawiać.
— Jeżeli zwrócę jej uwagę, zostanę obcą kobietą, która się wtrąca — powiedziała Monice. — Jeżeli nic nie powiem, będę wszystko robiła sama.
— A może Piotr naprawdę się zmieni?
— Może. Tylko dlaczego mam podejmować decyzję na podstawie nadziei, skoro on nie widzi żadnego problemu?
Przez następne miesiące próbowali wrócić do dawnego rytmu. Chodzili do kina, jeździli na krótkie wycieczki i jedli kolacje w mieszkaniu Katarzyny. Jednak oświadczyny zmieniły ich relację. Piotr oczekiwał odpowiedzi, a Katarzyna coraz wyraźniej czuła, że każda odpowiedź poza zgodą będzie dla niego rozczarowaniem.
W końcu spotkali się w kawiarni, w której odbyła się ich pierwsza rozmowa po awarii windy.
— Nie wyjdę za ciebie — powiedziała spokojnie.
Piotr pobladł.
— Czyli przez cały ten czas mnie zwodziłaś?
— Nie. Próbowałam zrozumieć, czy mogę żyć w twoim świecie. Nie mogę.
— Przecież chciałem tylko normalnej rodziny.
— Ja też. Ale dla mnie normalna rodzina nie oznacza, że jedna osoba odpoczywa dzięki pracy drugiej.
Rozstali się z żalem, lecz bez nienawiści.
Rok później Natalia przeniosła się służbowo do Gdańska. Katarzyna przyjechała pomóc jej urządzić mieszkanie. W sklepie budowlanym pomyliła dwa niemal identyczne wózki i zaczęła wkładać lampy do zakupów obcego mężczyzny.
— Jeśli wybiera pani oświetlenie również do mojego domu, muszę uprzedzić, że nie mam nic przeciwko — powiedział z uśmiechem.
Mężczyzna nazywał się Marek. Był wdowcem, pracował jako architekt krajobrazu i wychował syna, który mieszkał za granicą.
Zaczęli rozmawiać. Marek nie próbował jej olśnić. Kiedy odwiedził ją pierwszy raz, sam przygotował kolację i po wszystkim posprzątał kuchnię, nie pytając, gdzie trzyma gąbkę — po prostu jej poszukał.
Kilka miesięcy później powiedział:
— Nie potrzebuję kobiety, która naprawi moje życie. Chcę człowieka, z którym można stworzyć nowe.
Katarzyna zrozumiała, że właśnie tych słów wcześniej nie usłyszała.
Pobrali się dwa lata później. Podczas niewielkiego przyjęcia Natalia wręczyła im drewnianą tabliczkę z napisem: „Dom zaczyna się tam, gdzie nikt nie jest służącym ani gościem”.
Piotr również ułożył sobie życie. Poznał kobietę, która marzyła o dużej rodzinie, wspólnych obiadach i domu pełnym ludzi. Polubiła Lenę, a Piotr nauczył się dzielić z nią codzienne obowiązki, bo tym razem od początku postawiła sprawę jasno.
Katarzyna długo uważała, że spotkanie właściwej osoby powinno oznaczać natychmiastową pewność. Dopiero później pojęła, że czasem właściwy człowiek pojawia się daleko od miejsca, w którym go szukamy. A ktoś spotykany codziennie może pozostać jedynie towarzyszem pewnego etapu.
Czy waszym zdaniem Katarzyna postąpiła słusznie?