Negli ultimi sei mesi era cambiato tutto. Era diventato freddo, distante. Il loro letto era vuoto, come se i sentimenti fossero svaniti. Giulia lo sentiva chiaramente: qualcosa si
Věra seděla v kanceláři své malé reklamní agentury. Pracovala víc než kdy dřív, jen aby nemusela jít domů. Do dveří zaklepala sekretářka Eliška. – Máte tu návštěvu. Říká,
Люба привіталася й вийшла, залишивши їх наодинці. Наступного дня Марія Іванівна покликала її. – Слухай уважно, Любо… Олег не просто так приходив. Він нотаріус. Я оформила на тебе
Marina néni elmosolyodott, de szomorúan. – Nekem se maradt családom… de nekem ott vannak a fiúim. És ekkor kezdődött a történet, amit Lívia soha nem felejtett el. Marina
Ze woonde al meer dan veertig jaar in een klein rijtjeshuis in Amersfoort. Haar man was lang geleden overleden. Kinderen hadden ze nooit gekregen. Na zijn overlijden was
Mieszkała sama w starym domu niedaleko Wrocławia. Jej mąż zmarł wiele lat wcześniej. Dzieci nigdy się nie doczekali. Początkowo cisza w domu była nie do zniesienia. Później jednak
Viveva da sola in una vecchia casa color ocra poco fuori città. Suo marito era morto molti anni prima e non avevano mai avuto bambini. All’inizio la solitudine
Klára nechápala. „Jaké kluky?“ „Takové, které mi život poslal místo vlastních dětí.“ A pak začala vyprávět. Žila sama ve starém domku na okraji Olomouce. Její manžel zemřel před
Його нова обраниця Софія вже встигла переконати його в «ідеальному новому житті», яке треба захищати від усього минулого. – Якщо ти не прибереш Лесю зі свого життя, –
– Az az én történetem, Péter. Azon a képen boldog voltam, mert azt hittem, hogy tisztességes embert neveltem. Elvörösödött. Nem volt hozzászokva ehhez a hanghoz. Az új párja,