— Naprawdę myślisz, że skoro się pobraliście, to ja mam obowiązek podawać ci śniadanie, kiedy ty przeglądasz telefon i własne sny?

Stałam w drzwiach kuchni ze ścierką w rękach i patrzyłam na Julię. Siedziała przy stole w szlafroku, z jedną słuchawką w uchu, leniwie przewijając media społecznościowe. Czekała na kuriera z kawą.

W moim mieszkaniu.

W mieszkaniu, którego kredyt spłacaliśmy z mężem przez dziesięć lat.

— Wero Iwanowna, dzień dobry — powiedziała, nawet nie zdejmując słuchawki. — Przygotowuję się do seminarium. A Walenty sam powiedział, że zrobi sobie jajecznicę.

— Walenty pracuje od ósmej, a ty wstajesz w południe.

Położyłam przed nią rachunek za media.

— W tym miesiącu nie dołożyłaś do domu ani złotówki. Za to trzy razy zamawiałaś jedzenie i zostawiałaś pudełka w kuchni, aż zaczynały pachnieć.

Julia nawet nie spojrzała na papier.

— Sami zaproponowaliście, żebyśmy tu mieszkali. To nie moja wina, że macie dziwne wyobrażenie o gościnności.

Wtedy wszedł Walenty. Wrócił na przerwę obiadową.

— Mamo, co się dzieje?

Julia natychmiast przykleiła się do niego.

— Twoja mama znowu robi mi przesłuchanie. Twierdzi, że mam rzucić naukę i zostać gospodynią domową.

— To kłamstwo — powiedziałam.

Walenty zmarszczył brwi.

— Mamo, obiecaliśmy sobie, że nie będziemy się wtrącać.

Spojrzałam na niego długo.

Nie wtrącać się? W mojej kuchni? Przy moim zlewie pełnym ich naczyń? Przy pralce, do której sama wrzucałam jego koszule i jej ręczniki?

Pół godziny później weszłam do ich pokoju z teczką.

— Skoro uważacie się za gości, podpiszemy umowę mieszkaniową.

Julia usiadła.

— Jaką umowę?

— Prostą. Od przyszłego miesiąca płacicie jedną trzecią rachunków. Kupujecie własne jedzenie. Pierzecie swoje rzeczy. Sprzątacie kuchnię po sobie. Raz w tygodniu sprzątacie część wspólną. Ja nie jestem kucharką, sprzątaczką ani hotelem dla młodego małżeństwa.

Walenty pobladł.

— Mamo, przesadzasz.

— Nie. Ja tylko przestałam udawać, że brudne talerze same znikają.

Julia prychnęła.

— To jest toksyczna kontrola.

— Nie, Julio. Toksyczne jest mieszkać u kogoś za darmo i nazywać tę osobę oprawcą, gdy prosi o umycie talerza.

Byłam pewna, że Walenty znowu stanie po jej stronie. Ale on wziął kartkę, przeczytał ją i nagle usiadł ciężko na krześle.

— Mama ma rację.

Julia odwróciła się gwałtownie.

— Słucham?

— My się pobraliśmy, a nie zostaliśmy przez nią adoptowani. Ja też się przyzwyczaiłem. Śniadanie jest. Koszule czyste. Lodówka pełna. A przecież to wszystko robi ona.

Po raz pierwszy mój syn zobaczył nie tylko żonę, ale i mnie.

Julia zaczęła płakać.

— Czyli wyrzucacie mnie?

— Nie. Daję wam wybór. Albo mieszkacie tutaj jak dorośli, albo szukacie własnego mieszkania.

Po dwóch tygodniach znaleźli kawalerkę. Małą, z krzywą podłogą i kuchnią tak wąską, że dwie osoby nie mogły się minąć. Ale własną.

Walenty przyszedł po pierwszym miesiącu z kawą i rachunkiem za prąd w ręce.

— Mamo, ja naprawdę nie wiedziałem, ile to wszystko kosztuje.

— Wiedziałeś. Tylko nigdy nie płaciłeś.

Julia przyszła dopiero później. Bez wyższości w oczach. Przyniosła sałatkę.

— Wero Iwanowna, byłam bezczelna. Myliłam granice z wygodą.

Nie rzuciłam jej się na szyję. Ale przyjęłam przeprosiny.

Teraz przychodzą w niedzielę na obiad. Jako goście. Pomagają nakryć, zmywają po sobie, przynoszą coś do stołu.