— Jutro pozbędziesz się tego kota z mieszkania — powiedział Marek tak spokojnie, jakby chodziło o zepsuty czajnik, a nie o żywe stworzenie, które od trzech lat spało przy nogach jego żony.

Ewa właśnie wyjmowała z piekarnika blachę ziemniaków, gdy usłyszała szczęk zamka. Marek wrócił późno, jak zwykle po czwartkowym zebraniu. Rzucił klucze na szafkę tak mocno, że aż drgnęła.

Na stole kuchennym siedział Felek — szary kot z białą łatką na piersi — i spokojnie lizał łapę.

— Znowu na stole — syknął Marek.

Ewa zdjęła kota, przytuliła go na chwilę i postawiła na podłodze. Felek wskoczył na parapet i zaczął patrzeć w ciemność za oknem.

— Jutro ma go nie być — dodał Marek. — Do matki, do schroniska, komuś oddaj. Wszystko mi jedno.

Ewa wytarła ręce w fartuch.

— Wszystko ci jedno?

— Tak. Trzy lata sierści, misek, kuwety i tej legowiskowej przeszkody w przedpokoju. Mam dość. Albo kot, albo ja.

Ewa przez chwilę milczała. W mieszkaniu pachniało pieczonym kurczakiem, ale nagle zrobiło się zimno.

Felek odwrócił głowę w jej stronę. Nie miauknął. Tylko patrzył.

Ewa nasypała mu karmy. Suchy chrobot w misce był jedynym łagodnym dźwiękiem tego wieczoru.

— Dobrze — powiedziała w końcu. — Zrozumiałam.

Marek pomyślał, że wygrał.

W nocy długo nie mógł zasnąć. Felek mruczał przy nogach Ewy, a ten dźwięk drażnił go bardziej niż zwykle. Trzy lata wcześniej Ewa przyniosła kota spod śmietnika. Mokrego, chudego, z uszkodzonym uchem. Marek powiedział wtedy: tylko na jedną noc. Potem: tylko nie na kanapę. Potem: tylko nie do sypialni.

Ale Felek został.

Bo Ewa też potrzebowała kogoś, kto będzie czekał na nią bez pretensji.

Rano Marek wyszedł z sypialni i stanął jak wryty.

W przedpokoju stały dwie walizki.

Jego walizki.

Na nich leżały koszule, dokumenty, ładowarka i maszynka do golenia.

— Co to jest? — zapytał.

Ewa stała przy drzwiach. Felek siedział obok niej jak mały strażnik.

— Dałeś mi wybór.

Marek prychnął.

— I wybrałaś kota?

— Nie. Wybrałam spokój.

— Chcesz rozwalić małżeństwo przez kota?

Ewa spojrzała mu prosto w oczy.

— To nie kot rozwalał nasze małżeństwo. To twoje rozkazy. Twoje humory. Twoje „wszystko mi jedno”, kiedy chodziło o coś ważnego dla mnie.

Marek zacisnął szczękę.

— Przesadzasz.

— Właśnie tak zawsze mówisz, kiedy zaczynam mówić prawdę.

Był pewien, że ona zmięknie. Nie zmiękła.

Wyszedł do brata. Pierwszego dnia był wściekły. Drugiego opowiadał wszystkim, że żona wyrzuciła go przez kota. Trzeciego bratowa postawiła przed nim talerz zupy i powiedziała:

— Może nie przez kota, Marek. Może kot był tylko ostatnią kroplą.

Te słowa utkwiły mu w głowie.

Po tygodniu wrócił z kwiatami. Ewa otworzyła drzwi na łańcuszku.

— Przyszedłem do domu — powiedział.

— Przyszedłeś pod drzwi.

Spuścił wzrok.

— Przepraszam.

— Za co?

Milczał długo.

— Za to, że przestałem cię pytać. Za to, że myślałem, że mój komfort jest ważniejszy niż twoje serce. I za Felka też.

Kot wyszedł z pokoju i usiadł obok Ewy.

— Felek zostaje — powiedziała.