Két hónappal az esküvőm után a konyhaasztalnál ültem Debrecenben, előttem egy csésze tea és egy halom köszönőkártya a vendégeknek, amikor felhívott a bátyám, és közölte, hogy anyánk ki
Twee maanden na mijn bruiloft zat ik aan de keukentafel in Amersfoort met een kop thee en een stapel bedankkaartjes voor de gasten, toen mijn broer belde en
Due mesi dopo il mio matrimonio, ero seduta al tavolo della cucina con una tazza di tè e una pila di biglietti di ringraziamento per gli invitati, quando
Dva měsíce po své svatbě jsem seděla u kuchyňského stolu v našem bytě v Brně, pila už skoro studený čaj a před sebou měla hromádku děkovných kartiček pro
את הבת שלי ילדתי בגיל ארבעים. בבית החולים ברמת גן כתבו בתיק שלי “יולדת מבוגרת”. אני זוכרת איך המילים האלה צרבו. כאילו לא הייתי אישה שמחזיקה סוף סוף
Родих дъщеря си на четиридесет години. В родилното във Варна лекарите бяха внимателни, сестрите — добри, но в картона ми стоеше онова неприятно определение: “късна първескиня”. Помня как
Tive a minha filha aos quarenta anos. No hospital, em Braga, ouvi a expressão “gravidez tardia” tantas vezes que quase deixei de me sentir mãe para me sentir
Доньку я народила у сорок років. У пологовому мене записали в картці як “вікову первородку”. Тоді це слово вдарило боляче. Ніби я не жінка, яка нарешті дочекалася своєї
מרינה אלכסנדרובנה בחרה מקום לינה ליד הים לפי שלושה תנאים: חדר לבד, חצר מוצלת ושקט. לא בריכה, לא מופעי ערב, לא “אווירה משפחתית שמחה”. מהמילה “שמחה” היא כבר
Марина Александровна избираше място за почивка край морето по три условия: самостоятелна стая, сенчест двор и тишина. Не искаше басейн, анимация, музика вечер или “весела семейна атмосфера”. Тъкмо