Zarumienił się. Nie był przyzwyczajony do takiej odpowiedzi.
Jego partnerka Sara najwyraźniej zdążyła już wpoić mu wizję „idealnego życia”, które trzeba chronić przed wszystkim.
– Jeśli nie usuniesz Lidii ze swojego życia, – powiedział cicho – stracisz mnie. Wybieraj.
Spojrzałam na niego i nie poznawałam własnego syna.
– Wybór już został dokonany, Piotrze. Nie przeze mnie.
W tym momencie zadzwonił dzwonek do drzwi.
– Kto to?
– Lidia przywiozła Anię. Tak jak się umawiałyśmy.
Piotr pobladł.
Otworzyłam drzwi.
Lidia stała na progu – spokojna, blada, w swoim ciemnym płaszczu. Obok niej podskakiwała mała Ania.
– Babciu! – dziewczynka wbiegła do środka.
Lidia od razu zauważyła męskie buty w przedpokoju.
– Pani Elżbieto, przepraszam, nie wiedziałam, że ma pani gości… – cofnęła się.
– Zostań, Lidio. Musimy to wyjaśnić. Wszyscy.
Piotr wyszedł na korytarz, skrzyżował ręce.
– Cześć – mruknął do byłej żony.
– Dzień dobry, Piotrze – odpowiedziała spokojnie.
Ania zniknęła w pokoju.
W powietrzu zrobiło się ciężko.
– Albo ona, albo ja – powiedział.
Lidia zadrżała.
– Ja przychodzę tu tylko dla Ani.
– Twoja obecność jest toksyczna! – wybuchł.
– Piotrze, to już przesada – powiedziała cicho Lidia.
– Mamo, ostatnia szansa. Albo kończysz kontakt z Lidią, albo mnie tracisz.
Cisza.
Lidia wyglądała, jakby chciała się wycofać, żeby nie sprawiać problemu. Zawsze taka była.
Ale ja już nie.
– Piotrze… jesteś dokładnie jak twój ojciec. Kiedy odszedł, bolało. A ty robisz to samo. Tylko gorzej.
– Nie waż się!
– To fakty.
Założył kurtkę.
– W porządku. Wybrałaś ją.
Trzasnęły drzwi.
Ania wyszła z pokoju:
– Tata odszedł przeze mnie?
Wzięłam ją na ręce.
– Nie, kochanie. Tata po prostu zgubił się w złej historii.
Minęły dwa tygodnie.
Piotr zmienił numer.
W pracy mówił, że jestem „niestabilna” i pod wpływem byłej synowej.
Sara prowadziła go wszędzie za rękę, jakby sam nie potrafił już decydować.
Lidia któregoś wieczoru zapytała:
– Może powinnam przestać przychodzić…
– Nie, Lidio. Jeśli teraz ustąpię, stracę siebie.
Wtedy przyszedł wiadomość:
„Ostatnia szansa. Obiad rodzinny. Bez Lidii. Przywieź Anię i zostaw.”
Odpisałam:
„Ania nie jest paczką. Przyjdź w sobotę o 10. Albo nie przychodź wcale.”
Zablokowałam numer.
Lidia spojrzała na mnie:
– Jesteś pewna?
– W wieku sześćdziesięciu trzech lat zrozumiałam jedną rzecz: nie da się uratować kogoś, kto sam chce się utopić. Można tylko stać na brzegu z latarnią.
Siedziałyśmy w ciszy. Za oknem padał śnieg.
Bolało. Ale w domu był spokój.