W drzwiach pojawił się Paweł. Spojrzał na syna i natychmiast zajął się rozpinaniem kurtki.
„Wiedziałeś?” zapytała Monika.
„Nie rób awantury,” mruknął. „Włosy odrosną. Mama chciała dobrze.”
„A Franek chciał?”
„Jest dzieckiem.”
Monika odwróciła się i otworzyła szafkę nad lodówką. Stał tam metalowy pojemnik, do którego odkładała pieniądze.
Franek prawie nie mówił. Od poniedziałku miał rozpocząć intensywną terapię neurologopedyczną. Monika przez pół roku rezygnowała ze wszystkiego, co nie było konieczne, żeby zebrać odpowiednią kwotę.
Pojemnik był pusty.
„Gdzie są pieniądze?”
Paweł pobladł.
Halina poprawiła mankiet.
„Wzięłam. Paweł mi pozwolił.”
„Na co?”
„Potrzebowałam eleganckich butów do sukienki. Nie będę wyglądać biednie na własnym jubileuszu.”
„To były pieniądze na terapię Franka.”
„Przesadzasz z tymi lekarzami. Chłopak przemówi, kiedy przyjdzie czas.”
Monika spojrzała na męża.
„Naprawdę jej je dałeś?”
„Oddamy z następnej wypłaty.”
„W poniedziałek zaczynają się zajęcia.”
„Miesiąc opóźnienia niczego nie zmieni.”
Monika nic nie odpowiedziała.
Weszła do małego gabinetu, gdzie wisiała suknia Haliny. Długa, granatowa, sprowadzona podobno z Włoch. Teściowa od dwóch miesięcy opowiadała każdemu, ile kosztowała.
Monika wyjęła ze schowka nożyce krawieckie.
Najpierw odcięła dół sukni nierówną linią. Potem oba rękawy. Na końcu rozpruła ozdobną szarfę.
Kiedy otworzyła drzwi, Halina niemal wyrwała jej materiał z rąk.
„Coś ty zrobiła?!”
„Pomogłam. W czerwcu będzie gorąco. Po co mamie tyle niepotrzebnej tkaniny?”
„To była włoska suknia!”
„Materiał nie zęby. Można kupić nowy.”
Paweł zacisnął pięści.
„Masz pojęcie, ile będziemy musieli zapłacić?”
„My nie będziemy płacić.”
„To ty ją zniszczyłaś!”
„A wy zniszczyliście poczucie bezpieczeństwa naszego syna i zabraliście jego pieniądze.”
Halina zaczęła krzyczeć, że zadzwoni na policję.
Monika położyła telefon na komodzie.
„Proszę bardzo. Opowiem o pieniądzach. Pokażę ranę Franka. Zapytamy też, czy wolno zabierać cudze dziecko do przypadkowego punktu usługowego bez zgody rodzica.”
Paweł podszedł bliżej.
„Uspokój się.”
„Jestem spokojna. Spakuj walizkę.”
„Słucham?”
„Ty i twoja matka wychodzicie z mojego mieszkania.”
„To też mój dom.”
„Nie. Mieszkanie dostałam po rodzicach. Mieszkasz tutaj, ale nie jesteś właścicielem.”
„Chcesz rozwalić rodzinę przez włosy?”
„Nie przez włosy. Przez to, że kiedy twój syn płakał, stanąłeś po stronie osoby, która go krzywdziła.”
Paweł próbował się tłumaczyć. Mówił, że bał się sprzeciwić matce. Że jubileusz był dla niej ważny. Że Monika powinna mieć więcej wyrozumiałości.
„Wyrozumiałość nie oznacza zgody na wszystko.”
Halina przytuliła do siebie zniszczoną suknię.
„Jeszcze będziesz błagać, żeby Paweł wrócił.”
Monika spojrzała na nią chłodno.
„Nie wróci, dopóki nie zrozumie, że jest ojcem, a nie tylko synem.”
Tego wieczoru Paweł wyprowadził się do matki.
Monika wykąpała Franka, posmarowała zadrapanie i pozwoliła mu spać w swoim łóżku. W nocy chłopiec kilka razy budził się i dotykał głowy.
Rano Monika zadzwoniła do ośrodka terapii. Powiedziała, że może wpłacić tylko część kwoty. Ku jej zaskoczeniu, zgodzili się rozłożyć płatność na raty.
Paweł odezwał się po tygodniu.
„Mama chce pieniędzy za suknię.”
„Niech odliczy je od pieniędzy Franka.”
„Nie możemy tak rozmawiać.”
„A jak mieliśmy rozmawiać, kiedy oddawałeś jej oszczędności naszego dziecka?”
Paweł długo milczał.
„Bałem się jej odmówić.”
„A nie bałeś się zawieść syna?”
Nie odpowiedział.
Monika złożyła pozew o rozwód.
Rodzina Pawła przedstawiała ją jako kobietę niezrównoważoną. Opowiadali o pociętej sukni, lecz pomijali ogoloną głowę dziecka, jego łzy i skradzione pieniądze.
Monika przestała prostować ich wersję.
Franek uczęszczał na terapię. Po kilku miesiącach zaczął budować dłuższe zdania. Włosy rosły powoli i znowu układały się w loki.
Pewnego ranka stanął przed lustrem i powiedział:
„Mamo, nie chcę ich ścinać.”
Monika przykucnęła obok niego.
„Nikt nie zetnie ich bez twojej zgody.”
Była to obietnica dotycząca nie tylko włosów.
Była to obietnica, że przynajmniej przy niej jego granice będą miały znaczenie.
