Puur geluk
Negen uur voor mijn bruiloft ging ik terug naar het herenhuis van mijn toekomstige schoonmoeder om mijn telefoonoplader op te halen. Die oplader redde mijn leven. Even daarvoor
De foto kwam zaterdagochtend om 8:26 binnen, precies toen ik in Utrecht de bloemen voor het diner controleerde. Mijn man, Maarten, lag niet in ons bed, maar op
Twee dagen nadat de arts mij vertelde dat mijn kanker niet meer te genezen was, vertrok mijn verloofde. ‘Het spijt me, Lotte. Ik kan dit niet.’ Thomas stond
Herman kwam terug van de jacht met een gezicht alsof hij onderweg ruzie had gemaakt met de hele wereld. Zijn laarzen schopte hij uit in de hal. Zijn
Els zette de waterkoker aan. Halfzeven, thee, wollen vest en het bankje bij de achterdeur. Iedere ochtend hetzelfde. De tuin lag er stil bij. De preiplanten, het verzakte
Toen ik de kat van mijn buurvrouw twee nachten achter elkaar voor haar voordeur hoorde huilen, wist ik plotseling dat mevrouw Van Dongen niet meer terug zou komen.
‘Ik ben zwanger.’ Marleen zei het terwijl Erik de vaatwasser uitruimde. Een bord gleed bijna uit zijn handen. Veertien jaar eerder had hij een vasectomie gehad. Hij was
Mijn man gaf de sleutels van de klassieke Jaguar van mijn overleden vader aan zijn zwangere minnares. Diezelfde avond raakte zij een voetganger en reed door. De politie
Op zesentwintig weken zwangerschap lag Sophie van Dijk in een kliniek in Utrecht en keek naar de kleine handen van haar ongeboren dochter. Na twee miskramen durfde zij
Sinds het overlijden van zijn vrouw leefde Henk volgens een strak schema. Om kwart over zes ging de wekker. Daarna koffie, brood en het nieuws op televisie. Niet