**Kaczka z żurawiną w Krakowie**
Nazywam się Marta Wilczek, mam pięćdziesiąt trzy lata i od siedemnastu pracuję jako pielęgniarka na oddziale położniczym w szpitalu przy ulicy Kopernika w Krakowie. Widziałam w życiu chyba wszystko — poród na korytarzu, ojca, który zemdlał na widok krwi, teściową, która przywiozła wózek zanim jeszcze dziecko się urodziło. Ale tamten czwartek w listopadzie zapamiętam inaczej niż resztę.
Kończyłam dyżur o siedemnastej, szłam do tramwaju na przystanku przy Rondzie Mogilskim, kiedy zobaczyłam sąsiadkę z mojej klatki — Agnieszkę Nowak, trzydzieści dwa lata, uczy chemii w liceum przy alei Pokoju. Stała pod blokiem z siatką z Biedronki, w tej samej wiśniowej sukience, w której chodziła na rocznicę ślubu rok temu. Z siatki sterczał pęczek koperku. Zapytałam, czy coś się stało. Powiedziała, że gotuje kaczkę, że to pięć lat małżeństwa z Kubą, że chce, żeby wieczór był wyjątkowy. Uśmiechnęła się, ale ten uśmiech nie sięgał oczu — widziałam takie uśmiechy setki razy na sali, kiedy pacjentka mówi "wszystko w porządku", trzymając się poręczy tak, że bieleją knykcie.
Nie mieszkam z nimi, nie wiem, co się działo za tymi drzwiami przez ostatni rok. Ale klatka schodowa w starej kamienicy przy Krupniczej ma cienkie ściany i winda, która jeździ z takim hukiem, że słychać ją na każdym piętrze — więc czasem, wieczorami, słyszałam podniesione głosy zza drzwi numer dwanaście. Nigdy nie wnikałam. To nie moja sprawa.
Tego dnia zaproponowałam Agnieszce, że pomogę jej wnieść zakupy, bo miała jeszcze reklamówkę z sokiem żurawinowym i musztardą — Kuba podobno uwielbiał sos żurawinowy do kaczki. Wjechałyśmy razem windą. Na klatce pachniało bigosem od sąsiadów z parteru, ktoś na trzecim piętrze miał włączone wiadomości, słychać było głos spikera przez uchylone drzwi. Agnieszka opowiadała, jak nakręci włosy, jakie perfumy założy — te z wanilią, które Kuba kiedyś nazwał "zapachem, w którym się zakochał". Powiedziała to i zaraz się poprawiła: "no, kiedyś tak mówił".
Wysiadłam na czwartym, ona pojechała wyżej. Nie wiedziałam wtedy, że zobaczę ją znowu tego samego wieczoru — i że to, co zobaczę, będzie zupełnie inne niż to, na co się szykowała.
O dwudziestej trzydzieści zadzwoniłam do niej, żeby oddać zapomnianą na klatce kartę do Biedronki, która wypadła jej z torebki. Zapukałam. Otworzyła nie ona.
W progu stał Jakub — wysoki, w garniturze, jakby wracał z jakiejś ważnej kolacji, a nie z pracy w biurze rachunkowym przy Dietla, gdzie zwykle chodził w swetrze. Obok niego, trzymając go pod ramię, stała dziewczyna. Może dwadzieścia sześć lat, farbowane na platynowy blond włosy spięte w wysoki kucyk, różowa bluzka opięta na ogromnym brzuchu — ósmy, może dziewiąty miesiąc. Pachniała słodkimi perfumami z drogerii tak mocno, że poczułam to jeszcze zanim zdążyłam podać jej kartę.
— O, pani Marto! — zawołał Kuba, jakby to była najlepsza chwila do przedstawiania gości. — To Ola. Będzie tu teraz z nami mieszkać. W ciąży jest, wie pani, w dziewiątym miesiącu. Syna mi urodzi.
Za nimi, w głębi korytarza, stała Agnieszka. W tej samej wiśniowej sukience. W ręku trzymała ściereczkę, jakby przed chwilą wytarła nią dłonie i zapomniała odłożyć. Nie krzyczała, nie płakała. Stała jak wmurowana w podłogę, a jej twarz miała ten sam wyraz, jaki widuję u kobiet, którym lekarz mówi coś, czego nie są w stanie od razu zrozumieć.
— Pięć lat czekałem, aż ona mi syna da — powiedział Kuba do mnie, tak głośno, że słyszał go pewnie cały korytarz. — A teraz mam normalną kobietę w domu.
Za ich plecami, na schodach, pojawiła się teściowa Agnieszki, Krystyna Nowak. Trzymała bukiet białych chryzantem i uśmiechała się szeroko, jakby przyszła na chrzciny, nie na scenę zdrady.
— Agnieszko, dziecko, no co tak stoisz? — powiedziała, wciskając mi bukiet w ręce, choć to nie ja byłam adresatką. — Postaw wodę na rumianek, Olka ma zgagę.
Nie zostałam dłużej. To nie była moja sprawa, powtarzałam sobie w windzie, zjeżdżając w dół. Ale przez następne trzy tygodnie codziennie mijałam drzwi numer dwanaście, wynosząc śmieci, i codziennie słyszałam za nimi to samo: dziecko płaczące na górnym piętrze u sąsiadów, telewizor Krystyny, i ciszę za drzwiami Agnieszki, która teraz spała, jak się później dowiedziałam, na rozkładanej sofie w salonie, podczas gdy Ola z Kubą zajęli sypialnię.
Spotkałam ją znowu w połowie grudnia, na klatce, kiedy wnosiła pudła. Zapytałam, czy się wyprowadza. Powiedziała, że tak — ale nie tak, jak myślałam.
Okazało się, że mieszkanie przy Krupniczej było kupione w całości za pieniądze ze sprzedaży kawalerki po jej babci w Wieliczce, a formalnie od trzech lat, po zmianie umowy majątkowej, które oboje podpisali u notariusza przy Karmelickiej, należało wyłącznie do niej. Kuba tego nie pamiętał albo udawał, że nie pamięta — liczył, że zmęczona i upokorzona żona po prostu się spakuje i zniknie. Zamiast tego Agnieszka poszła do tego samego notariusza, wzięła wypis aktu własności, zamówiła ślusarza z serwisu przy Dietla i wymieniła zamek w drzwiach, zanim Kuba wrócił z pracy. Nie krzyczała na niego przez telefon. Po prostu zostawiła kopertę pod drzwiami sąsiadów z prośbą, żeby przekazali, kiedy wróci — w środku była kartka z adresem kancelarii adwokackiej przy Rynku Głównym i informacja, że ma czternaście dni na zabranie swoich rzeczy, bo mieszkanie jest sprzedawane.
Widziałam go tego wieczoru — stał przed drzwiami numer dwanaście z kluczem, który nie pasował do nowego zamka, i dzwonił, a potem walił pięścią, aż zeszła do niego Krystyna z góry i powiedziała mu, żeby przestał robić scenę, bo sąsiedzi wzywają policję. Agnieszki wtedy w mieszkaniu już nie było — wyniosła ostatnie pudło dzień wcześniej, z pomocą swojego brata, i wystawiła mieszkanie na sprzedaż za sześćset dwadzieścia tysięcy złotych, o czym dowiedziałam się później od agentki, która przyklejała ogłoszenie na skrzynce.
Nie wiem, gdzie mieszka teraz. Podała mi kiedyś na klatce nowy adres, gdzieś na Podgórzu, ale nie zapisałam. Wiem tylko, że kiedy ostatni raz ją widziałam, niosła w rękach nie pudło, tylko teczkę z dokumentami — tę samą, która wcześniej leżała u notariusza, a teraz trafiła do niej. I że nie odwróciła się, żeby spojrzeć na klatkę schodową, kiedy zamykała za sobą drzwi taksówki.
