— Na nas z ojcem nie licz! — głos matki zabrzmiał tak ostro, że Natalia na chwilę przestała oddychać.
Stała pośrodku kuchni z kubkiem zimnej herbaty w dłoniach. Ojciec siedział przy oknie i udawał, że czyta gazetę. Matka wycierała blat, jakby porządek w kuchni był ważniejszy niż decyzja, która miała zmienić życie córki.
— Mamo, chcę tylko spróbować. Duże wydawnictwo w Warszawie zaproponowało mi pracę redaktorki. To moja wymarzona szansa.
— Wymarzona! Masz dwadzieścia sześć lat, a nadal myślisz jak dziecko. Tutaj masz dom, rodzinę i narzeczonego. Za cztery miesiące ślub.
Natalia znała ten ton.
Słyszała go, kiedy wybrała polonistykę zamiast finansów. Kiedy nie chciała pracować w biurze rachunkowym znajomej matki. Kiedy zaczęła mówić, że chce przed ślubem pomieszkać sama.
Każdy jej wybór, który nie pasował do rodzinnego planu, nazywano egoizmem.
— Nie rezygnuję z rodziny. Mogę pojechać, rozpocząć pracę, a Michał później zdecyduje, czy chce się przenieść.
Matka odwróciła się gwałtownie.
— Właśnie! On ma zdecydować, czy podporządkuje się twoim zachciankom! Myślisz w ogóle o kimś poza sobą?
Natalia ścisnęła kubek.
— Po raz pierwszy od dawna próbuję pomyśleć o sobie.
Ojciec wreszcie odłożył gazetę.
— Natalka, mama po prostu się martwi. Warszawa jest droga. Tam nie będziesz miała nikogo.
— Tutaj też często czuję, że nie mam nikogo. Tylko wszystko wygląda dobrze z zewnątrz.
Matka rozłożyła ręce.
— Pomogliśmy wam znaleźć mieszkanie, organizujemy wesele, zaakceptowaliśmy Michała. A ty chcesz uciekać.
Natalia poczuła ukłucie.
Nie uciekała.
Pierwszy raz szła w stronę życia, którego sama pragnęła.
Wieczorem spotkała Michała w małej kawiarni. Za oknem padał deszcz.
Opowiedziała mu o pracy i reakcji rodziców.
— Co zamierzasz? — zapytał.
— Boję się, że jeśli wyjadę, stracę ślub, rodzinę i ciebie.
— A jeśli zostaniesz?
Natalia spojrzała na niego.
— Stracę siebie.
Michał skinął głową.
— W takim razie odpowiedź jest prosta.
— Naprawdę się nie gniewasz?
— Za to, że masz talent i dostałaś szansę? Byłbym zły, gdybyś ją odrzuciła, a potem przez resztę życia zastanawiała się, kim mogłaś zostać.
Tydzień później stała na dworcu z walizką. Rodzice nie przyjechali.
Michał trzymał ją za rękę.
— Przyjadę za miesiąc. Zobaczymy, czy Warszawa rzeczywiście jest tak straszna. Może też znajdę tam pracę.
Pierwsze tygodnie były męczące. Natalia wynajęła pokój z obcą dziewczyną, oszczędzała na wszystkim i uczyła się tempa dużej redakcji.
Ale była szczęśliwa.
Jej nazwisko zaczęło pojawiać się w stopkach książek. Po raz pierwszy widziała sens w każdej godzinie pracy.
Michał dotrzymał słowa. Przeniósł się kilka miesięcy później. Ślub przełożyli, ale go nie odwołali.
Matka długo się nie odzywała. W końcu zadzwoniła.
— Podobno dostałaś podwyżkę.
— Tak.
— Czyli sobie radzisz?
— Radzę.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Może przyjedziemy z ojcem zobaczyć, jak mieszkacie.
Natalia zrozumiała, że niektórzy rodzice potrzebują czasu, by przyjąć, że dorosłe dziecko nie jest ich projektem.
Rok później wychodziła za Michała w niewielkim ogrodzie pod Warszawą.
Matka podeszła do niej przed ceremonią.
— Bałam się, że wyjeżdżając, stracisz wszystko.
Natalia uśmiechnęła się.
— Ja właśnie wtedy zaczęłam wszystko budować.