Донька привезла внука й внучку “до вересня”, а сама полетіла до Туреччини. І я спершу, як дурна, ще й раділа, що діти побудуть на свіжому повітрі. На веранді
A lányom elhozta hozzám a két unokámat “csak szeptemberig”, aztán elutazott Törökországba. Én pedig először még azt hittem, ez természetes. Hetven üveg eperlekvár állt a tornácon. Nem túlzásból.
Mia figlia mi portò i nipoti “fino a settembre” e poi partì per la Turchia. Io capii tutto solo quando mi vidi riflessa nel vetro della cucina estiva.
Dcera mi přivezla vnoučata „jen do září“ a sama odletěla k moři. Až v srpnu jsem pochopila, že pokud se nezastavím já, nezastaví mě nikdo. Na verandě stálo
ילדתי את הבת שלי בגיל ארבעים. בבית החולים כתבו בתיק שלי “יולדת מבוגרת”. אני יודעת שזה ביטוי רפואי, אבל אז הוא נשמע לי כמו פסק דין קטן. כאילו
Родих дъщеря си на четиридесет. В родилното лекарят го каза спокойно, почти служебно: — По-възрастна първескиня. Думите не бяха обида, но ме заболяха. Лежах в болничната стая в
Tive a minha filha aos quarenta anos. Na maternidade, uma enfermeira escreveu no meu processo uma expressão que nunca esqueci: “primípara tardia”. Eu sabia que era linguagem médica,
Доньку я народила в сорок років. У пологовому мене тоді називали “віковою первісткою”. Медсестра сказала це без злості, просто як медичний факт, але я пам’ятаю, як тоді всередині
— למה בדיוק אני אמורה לפרנס גבר בוגר בזמן שהוא “מחפש את עצמו” על הספה בדירה שלי? — שאלתי, ובפעם הראשונה בשיחה הקול שלי היה שקט לגמרי. עד
— От каква радост трябва да издържам пораснал мъж, докато си “търси себе си” на дивана в моя апартамент? — казах аз толкова спокойно, че Силвия за миг