— Na nas z ojcem nie licz! — powiedziała Grażyna.
Karolina stała przy kuchennym stole i trzymała kubek zimnej herbaty. Ojciec siedział przy oknie, udając, że czyta gazetę.
— Mamo, ja nie proszę was o pieniądze. Chcę tylko, żebyście wiedzieli, że przyjęłam ofertę.
— W Warszawie! — prychnęła matka. — Masz dwadzieścia sześć lat, narzeczonego i mieszkanie, które pomagaliśmy wam urządzić. Za cztery miesiące ślub. Czego jeszcze ci brakuje?
Karolina wiedziała, czego jej brakowało.
Powietrza.
Jej życie od dawna przypominało plan napisany przez kogoś innego. Studia filologiczne rodzice zaakceptowali z trudem. Po dyplomie namówili ją na pracę w urzędzie, bo była stabilna. Z Mateuszem zaczęli planować ślub, zanim zdążyła zadać sobie pytanie, czy naprawdę chce od razu osiąść na zawsze w tym samym miejscu.
Oferta z warszawskiego wydawnictwa przyszła niespodziewanie. Miała pracować przy redakcji literatury obyczajowej. To było dokładnie to, o czym marzyła.
— Mateusz może później przeprowadzić się za mną, — powiedziała. — Albo przez jakiś czas będziemy do siebie jeździć.
Grażyna odwróciła się od kuchenki.
— Może? Jeśli zechce? Czy ty w ogóle myślisz o kimś poza sobą?
To zdanie Karolina słyszała od dzieciństwa. Gdy wybierała książki zamiast kursu księgowości. Gdy odmawiała pracy u znajomego matki. Gdy chciała wynająć własne mieszkanie.
Każde jej pragnienie nazywano egoizmem.
— Właśnie pierwszy raz naprawdę myślę o sobie, — odpowiedziała.
Ojciec odłożył gazetę.
— Mama się martwi. W dużym mieście będzie ci ciężko.
— Tutaj też jest mi ciężko, tato. Tylko nikt tego nie zauważa, bo wszystko wygląda poprawnie.
Grażyna rozłożyła ręce.
— Wszystko dla ciebie zrobiliśmy. Znaleźliśmy mieszkanie, pomagamy przy weselu, zaakceptowaliśmy Mateusza. A ty uciekasz!
— Nie uciekam. Wreszcie idę w stronę własnego życia.
Wieczorem Karolina spotkała się z Mateuszem w kawiarni. Powiedziała mu o ofercie i kłótni z rodzicami.
— Co chcesz zrobić? — zapytał.
— Pojechać. Ale boję się, że stracę ciebie, rodzinę i całe życie, które już zaplanowaliśmy.
— A jeśli zostaniesz?
Długo patrzyła na mokrą ulicę.
— Stracę siebie.
Mateusz pokiwał głową.
— W takim razie jedź.
— Tak po prostu?
— Nie tak po prostu. Będzie trudno. Ale nie chcę, żebyś za dziesięć lat patrzyła na mnie i myślała, że przeze mnie zrezygnowałaś.
Na dworzec rodzice nie przyjechali. Mateusz pomógł wnieść walizkę do wagonu.
— Odwiedzę cię za miesiąc. A jeśli Warszawa okaże się zbyt zachwycająca, znajdę sposób, żeby dołączyć.
Karolina przez pierwsze tygodnie mieszkała w wynajętym pokoju. Pracowała długo, jadła byle co i kilka razy płakała z wyczerpania. Jednocześnie każdego dnia uczyła się czegoś nowego. Pierwszy tekst, który redagowała, miał trafić do druku.
Mateusz przyjechał zgodnie z obietnicą. Nie żądał powrotu. Zaczął sprawdzać oferty pracy w Warszawie, choć oboje ustalili, że nie będą niczego przyspieszać.
Po dwóch miesiącach zadzwonił ojciec.
— Mama widziała twoje nazwisko na stronie wydawnictwa.
— I co powiedziała?
— Że pewnie ktoś się pomylił. Potem wydrukowała stronę i schowała do szuflady.
Karolina się uśmiechnęła.
— Dlaczego tak bardzo nie chce przyznać, że mogłam dobrze wybrać?
Andrzej długo milczał.
— Bo sama kiedyś dostała się do szkoły w Krakowie. Nie pojechała. Jej rodzice powiedzieli, że kobiecie potrzebny jest dom, a nie marzenia.
Karolina zrozumiała matkę lepiej, ale nie zmieniła decyzji.
Można współczuć rodzicom ich niespełnionych pragnień.
Nie trzeba jednak dziedziczyć ich rezygnacji.