NL
Bastiaan stond voor het tuinhek, handen diep in de zakken van zijn veel te dure regenjas. Het motregende, zo’n typische Rotterdamse motregen die nergens op lijkt maar overal
Het geluid van spetterende olie was het laatste wat ik hoorde voordat de pijn door mijn lijf explodeerde. Een golf van vuur sloeg over mijn schouder, mijn hals,
De kerk was zo vol dat het parfum en de spot één walm van leedvermaak vormden. Iedereen die ertoe deed in Amsterdam zat die vrijdagmiddag in de Westerkerk,
Mevrouw Riet ging het kleine zomerwinkeltje naast het busstation in Middelburg alleen binnen omdat de bus naar haar dorp veertig minuten vertraging had. Buiten hing een hitte die
Ruben fietste die nacht over het jaagpad bij de Vecht, omdat hij de laatste pont had gemist. Het was november, die maand waarin de mist uit het water
— Klaar! Ik ga bij je weg! — riep Monique terwijl ze haar kleren in een enorme weekendtas smeet. — Gelukkig zijn we nooit getrouwd. — Dat is
— Geef de autosleutels maar. Mijn zoon heeft die wagen harder nodig dan jij. Jij kunt best met de bus, — zei haar schoonmoeder zonder groet. Mevrouw De
— Ik heb jullie niet uitgenodigd. Dus ik ben ook niet verplicht om jullie te voeden, — zei Marit rustig. Haar moeder, Anja, verstijfde op de bank. Haar
Vijf dagen voor mijn bruiloft zag ik in het Vondelpark de vrouw die vier jaar eerder uit mijn leven was verdwenen. Ze duwde een driedubbele kinderwagen. Mijn verloofde,
— Marieke, goedemiddag. Hebben jullie het huisje verkocht, of is jullie kelder ineens een distributiecentrum geworden? — vroeg buurvrouw mevrouw Van Dalen door de telefoon. Ik stond met