Beata zatrzymała się przy starej furtce i spojrzała na podwórko, na którym dorastała.

Grusza przechyliła się w stronę szopy. Ławka, na której matka obierała jabłka, popękała. W oknach nie było już światła.

— Nie mogę uwierzyć, że mamy nie ma, — powiedziała cicho.

Mąż, Michał, położył jej dłoń na ramieniu.

— Zrobiłaś, co mogłaś.

Beata pokręciła głową.

— Czy na pewno?

W domu pachniało lekarstwami, suszonymi ziołami i starością. Przypomniała sobie ostatnie wizyty.

— Mamo, przyjechałam.

— Beatko, na długo?

— Do niedzieli. Potem muszę wracać do pracy.

— Rozumiem. Praca…

Wtedy nie słyszała żalu ukrytego w tym krótkim słowie.

— Czekała na ciebie, — odezwał się brat Krzysztof.

— Przyjeżdżałam.

— Raz w miesiącu. Ja byłem codziennie.

— Mam rodzinę i pracę.

— Ja też. A jednak ktoś musiał jeździć z nią do lekarza, podawać leki i siedzieć przy niej w nocy.

— Nie mówiła, że jest aż tak źle.

— Bo zawsze cię chroniła.

Po pogrzebie Beata przeglądała stare naczynia. Wtedy Krzysztof powiedział:

— Mama zostawiła testament. Dom przepisała mnie.

— Cały?

— Cały.

— Dlaczego?

— Bo byłem przy niej.

Beata poczuła, jak zaciska jej się gardło.

W nocy zapytała męża:

— Byłam złą córką?

— Nie. Byłaś córką, która myślała, że zdąży przyjechać następnym razem.

— Mama nigdy mnie nie obwiniała.

— Bo cię kochała. Nie dlatego, że nie cierpiała.

Następnego dnia Beata usiadła z bratem przy kuchennym stole.

— Nie będę walczyła o dom.

Krzysztof uniósł brwi.

— Nie będziesz?

— Nie. Mama podjęła decyzję. Ty naprawdę byłeś obok.

— Nie chodzi tylko o spadek, — powiedział ciszej. — Byłem na ciebie wściekły. Kiedy pytała, czy przyjedziesz, odpowiadałem, że masz dużo pracy. Czasem powtarzałem to kilka tygodni.

— Bałam się patrzeć, jak słabnie.

— A ona bała się, że już nie jest dla ciebie ważna.

Beata otarła łzy.

— Była ważna każdego dnia.

— Ale miłość, której człowiek nie widzi, czasem przypomina brak miłości.

Po powrocie do miasta dzieci, Kacper i Zosia, rzuciły się jej na szyję.

— Mamo, długo cię nie było.

— Tęskniłem, — powiedział Kacper.

Beata przytuliła ich mocno.

— Gdy będę starsza, nie zapominajcie do mnie dzwonić.

— Nigdy nie zapomnimy, — odpowiedziała Zosia.

Beata wiedziała jednak, że jej matka również kiedyś była tego pewna.

Miesiąc później wróciła do rodzinnego domu.

— Pomogę ci, — powiedziała Krzysztofowi.

— Z czym?

— Z ogrodem, remontem i wszystkim, czego nie zdołasz zrobić sam.

— Dom należy do mnie.

— Nie proszę o część domu. Chcę odzyskać część rodziny.

Wspólnie uprzątnęli podwórko i naprawili ławkę.

— Pamiętasz, jak mama zabraniała nam wchodzić na gruszę? — zapytał Krzysztof.

— A potem sama zdejmowała nas z najwyższej gałęzi.

Uśmiechnęli się.

Domu nie można było podzielić bez niszczenia go.

Ale żal mogli podzielić między siebie.

Wtedy stawał się trochę lżejszy.