Dorota poczuła ciepło dłoni Krystyny, zanim jeszcze kobieta zdążyła dotknąć policzka Antosia. Cofnęła się o krok, ściskając zawiniątko mocniej, a w tej samej chwili przedpokój wypełnił się suchym, urywanym kaszlem teściowej. Kamienica przy Grunwaldzkiej, trzecie piętro, winda znów nie działała — Krystyna weszła po schodach zdyszana, w za grubym płaszczu jak na wrzesień, i nawet nie zdjęła butów.
— Pani zwariowała? — Dorota mówiła szeptem, żeby nie zbudzić syna. — Niech pani odsunie się, ma pani gorączkę, widać to gołym okiem.
Krystyna przyjechała z Radomia porannym pociągiem, bez uprzedzenia, i teraz tylko machnęła ręką, wydmuchując nos w chusteczkę wyciągniętą z kieszeni płaszcza.
— No proszę, zaczyna się. Miejskie księżniczki — wychrypiała, przepychając się dalej w głąb korytarza. — Od zarazków tylko odporność rośnie. Ja ciebie, Pawełku, w chałupie na wsi trzymałam w przeciągach i nic ci się nie stało. Trochę mnie w drodze przewiało, to nie koniec świata. Dawaj wnuka, po to trzy godziny w tym dusznym busie się trzęsłam.
Z kuchni wyszedł Paweł, w rękach maseczka i butelka płynu do dezynfekcji, twarz szara po kolejnej nocy, gdy Antoś płakał od kolek do czwartej.
— Mamo, Dorota ma rację. Załóż maseczkę i umyj ręce — powiedział cicho, tłumiąc irytację. — Prosiliśmy, żeby poczekać z wizytami. Antoś ma dwa tygodnie, jeszcze żadnych szczepień.
Twarz Krystyny w sekundę stężała. Policzki, i tak czerwone od gorączki, zadrżały, usta zacisnęły się w wąską kreskę.
— Rodzoną matkę pod drzwiami w maseczkę stroicie? — zaczęła jęczeć, odsuwając dłoń syna z płynem. — Ja dla ciebie wszystko oddałam, żebyś w Warszawie na studia poszedł, a teraz mam stać jak trędowata? Ja cię z takich przeziębień w dzieciństwie stawiałam na nogi i żadnych maseczek nie trzeba było!
Na parapecie w kuchni stała jeszcze niedopita herbata Doroty, wystygła już zupełnie — nie zdążyła jej dopić od godziny. Za oknem ktoś wyprowadzał psa sąsiadów, tego kundelka z trzeciego piętra, co zawsze szczekał na windę. Dorota poczuła, jak w środku zaciska się coś twardego ze zmęczenia i złości. Poród był ciężki, hormony szalały, sen liczyła w kwadransach. Wiedziała: jeśli teraz ustąpi, ta kobieta ze swoim "doświadczeniem" rozjedzie im życie jak walec.
— Albo zakłada pani maseczkę i myje ręce, albo wraca pani do Radomia. Trzeciej opcji nie ma — powiedziała twardo, zagradzając przejście do pokoju.
Krystyna zamilkła. Na twarzy pojawił się wyrachowany, zimny uśmiech. Sięgnęła do znoszonej torby podróżnej i wyjęła z niej niebieską foliową teczkę.
— Wyrzucisz mnie — pójdziecie z torbami — powiedziała cicho, patrząc prosto na syna. — Tu, Pawełku, są oryginały dokumentów na działkę w Skarżysku i dom po dziadku. Ten sam, za który deweloper daje siedemset tysięcy złotych. Jutro miałam z tobą jechać do notariusza w Warszawie, zrobić darowiznę. Ale skoro twoja żona uważa mnie za zarazę, to dzwonię do Krzyśka, twojego kuzyna z Kielc. On maseczek od rodziny nie wymaga. Wybieraj: kaprysy Doroty czy przyszłość dziecka, za które jeszcze dwadzieścia lat będziecie spłacać kredyt.
Paweł znieruchomiał. Dorota zauważyła kropelki potu na jego czole. Kredyt na to mieszkanie na Ochocie dusił ich od dwóch lat, każdy grosz był liczony. Siedemset tysięcy mogło zamknąć sprawę w jeden dzień.
— Mamo, po co ty od razu tak… — zaczął niepewnie, patrząc to na teczkę, to na żonę. — Dorotka, może jednak… niech tylko ręce umyje. To przecież babcia…
Krystyna, wyczuwając przewagę, zrobiła krok naprzód, sięgając po dziecko i kaszląc sucho, prosto w stronę zawiniątka. Antoś obudził się i zaniósł płaczem. Ten płacz podziałał na Dorotę jak kubeł zimnej wody. Wahanie męża zabolało bardziej niż bezczelność teściowej.
— Jeszcze jeden krok i dzwonię na policję — powiedziała cicho, ale z takim naciskiem, że Krystyna zatrzymała się w pół ruchu. — Paweł, jeśli twoja matka teraz nie wyjdzie, biorę dziecko, jadę do rodziców i składam pozew o rozwód. Wybieraj: zdrowie syna i nasza rodzina, albo te papiery.
Paweł spojrzał na bladą, trzęsącą się z napięcia żonę, potem na płaczącego Antosia. Coś w jego oczach się ułożyło. Podszedł do matki, wyjął jej z rąk niebieską teczkę, schował z powrotem do torby i zapiął zamek.
— Wyjdź, mamo — powiedział, otwierając drzwi wejściowe. — Nie potrzebujemy twoich milionów kosztem zdrowia syna. Jedź do Krzyśka.
Twarz Krystyny wykrzywił gniew. Próbowała szarpnąć torbę z powrotem, ale Paweł trzymał drzwi otwarte.
— Niewdzięczne bydlaki! — krzyknęła na cały korytarz, wychodząc na klatkę. — Żebyście się tym kredytem udusili! Noga moja tu więcej nie postanie! Krzyśkowi wszystko zapiszę, co do grosza!
Drzwi się zamknęły. W mieszkaniu zapadła cisza, przerywana tylko sapaniem Antosia, którego Dorota kołysała w sypialni. Paweł oparł czoło o chłodne drewno drzwi, oddychając ciężko. Dorota podeszła, objęła go od tyłu, wtuliła twarz między łopatki. Czekały ich trudne lata spłacania kredytu, ale to wiedzieli oboje: rodzina przetrwała ten egzamin.
Trzy dni później na telefon Pawła przyszła wiadomość od Krzyśka: "Stary, twoja matka u mnie w Kielcach. Przyjechała z walizką, rzęziła, ledwo łapała powietrze, ale maseczki nie chciała założyć, krzyczała, że ją wyrzuciliście. Wczoraj zabrało ją pogotowie — obustronne zapalenie płuc, dodatni wynik na covid, stan ciężki. Mnie też zamknęli na kwarantannę, test też wyszedł dodatni. Po co wysłaliście mi ją chorą?"
Paweł czytał wiadomość dwa razy, telefon leżał potem na blacie ekranem w dół przez resztę wieczoru. Nie zadzwonił od razu. Zamiast tego poszedł do sypialni, usiadł przy łóżeczku i patrzył, jak syn oddycha równo, bez świstów, bez kaszlu.
Rano zadzwonił do szpitala w Kielcach. Dyżurna pielęgniarka potwierdziła: stan ciężki, ale stabilny, saturacja się poprawia. Zapytał, czy matka ma kogo powiadomić o wypisie ubezpieczenia, czy ktoś zajmie się formalnościami. Usłyszał, że na razie nikogo nie ma — Krzysztof sam leży w izolacji dwa piętra niżej.
Paweł nie pojechał do Kielc. Zamiast tego zadzwonił do notariusza, z którym matka miała się umówić na darowiznę, i zapytał wprost, czy dokumenty na działkę i dom po dziadku dawno są u niej w oryginale, czy istnieje kopia w archiwum gminy. Notariusz odpowiedział, że każdy akt własności ma odpis w księdze wieczystej — do sprawdzenia online, bez teczki, bez wizyty, bez niczyjej łaski.
Dorota patrzyła, jak mąż siedzi przy laptopie do późna, wpisuje numer działki do systemu ksiąg wieczystych. Dom po dziadku wciąż figurował na Krystynę, bez żadnego obciążenia. Paweł zamknął laptopa i powiedział tylko: — Nie będziemy o to walczyć. Niech robi z tym, co chce.
Kredyt spłacali dalej, ratę po racie, bez trzystu tysięcy z odszkodowania za dom, bez niczyjej pomocy. Krystyna wróciła do zdrowia po pięciu tygodniach, przeleżała jeszcze dwa na rehabilitacji oddechowej. Krzysztof przechorował łagodnie, w domu. Działkę i dom faktycznie przepisała na niego jeszcze tej jesieni — Paweł dowiedział się o tym przypadkiem, od cioci, na czyimś pogrzebie.
Nie zadzwonił, żeby to sprostować, ani żeby się kłócić. Odłożył telefon i wrócił do kuchni, gdzie Antoś, już sześciomiesięczny, walił łyżką w blat wysokiego krzesełka, a Dorota parzyła dwie herbaty zamiast jednej — bo tym razem nikt nie musiał pić jej w pośpiechu, między jednym kaszlnięciem a drugim.
