Kartka leżała na poduszce, tam gdzie powinna być jego głowa. Trzy zdania pisane długopisem, który zostawił na nocnej szafce obok butelki wody mineralnej.
*Nie potrafię cię kochać tak, jak na to zasługujesz. Nie szukaj mnie. Wiedz, że to, co robię, robię dla naszego dobra.*
Dla naszego dobra. Dla naszego dobra zostawił mnie na dwadzieścia minut przed zejściem do sali balowej, przed dwustoma gośćmi, przed orkiestrą, która już stroiła instrumenty, i przed ojcem, który w korytarzu czekał, żeby poprowadzić mnie do ołtarza.
Hotel Bianka należał do mojej rodziny od trzydziestu lat. Jeden z tych warszawskich adresów, których nie trzeba tłumaczyć taksówkarzowi — wystarczy powiedzieć „Bianka” i już wiedzą, że chodzi o ten biały gmach przy Alejach, z portiernią w kolorze mosiądzu i windami, które pachną irysami. Tego dnia cały szósty poziom zamknięto dla gości weselnych. Floryści pracowali od piątej rano. Ochrona zablokowała dwa z trzech pionów windowych. Na dole, za barierkami, czekali dziennikarze plotkarskich portali, licząc na zdjęcie dziedziczki Konarskich w sukni od Poczwardowskiej.
Mieli dostać tytuł: *Alicja Konarska wychodzi za Mateusza Wrońskiego*. Nikt nie przewidział, że pan młody zniknie przed pierwszym toastem.
A ja go zbudowałam.
Mój ojciec, Henryk Konarski, przekształcił rodzinną sieć pensjonatów w jedną z największych firm hotelarskich w kraju. Dorastałam w zarządach, na korytarzach sal konferencyjnych, przy stołach, gdzie zapadały decyzje o setkach milionów złotych. Nauczyłam się uśmiechać, kiedy inni krzyczeli, i nigdy nie pokazywać, że coś mnie zabolało. W wieku dwudziestu dziewięciu lat prowadziłam dział rozwoju luksusowych nieruchomości. Kiedy poznałam Mateusza, jego firma Wroński Development była na skraju upadku.
Był czarujący w ten nerwowy, chłopięcy sposób, który sprawia, że inwestorzy myślą, że odkryli kogoś przed całą resztą rynku. Miał kilka małych projektów na Woli i Pradze, ale fundamenty były słabe, a przepływy finansowe nie istniały. Starsze rodziny z branży nie traktowały go poważnie. Ja tak. I to był mój pierwszy błąd.
Kiedy jego kredyt pomostowy upadł i do bankructwa zostały dwa tygodnie, przekonałam ojca, żeby uruchomił środki z jednego z uśpionych funduszy inwestycyjnych Konarskich. Czterysta trzydzieści tysięcy złotych. Ta suma utrzymała jego firmę przy życiu. Kiedy obraził prezesa banku na kolacji, ja naprawiłam relację. Kiedy stracił kontakt w ratuszu, ja umówiłam spotkanie, które otworzyło mu drzwi. Kiedy czuł się mały przy mężczyznach z nazwiskami na elewacjach, przygaszałam własne światło, żeby on mógł wydawać się wyższy.
Na galach pozwalałam mu opowiadać, jak sam wygrał każdą bitwę. W domu przełykałam jego humory, jego dumę, jego kruchą ambicję, bo myślałam, że kochać znaczy chronić tego, kogo się wybrało. Przez trzy lata byłam lojalna. Przez trzy lata grał oddanie. Otwierał mi drzwi, trzymał za rękę na zdjęciach, mówił o mnie „moja przyszła żona” z taką miękkością, że nawet ojciec przestał kręcić nosem.
A teraz ta kartka. I dłonie, które nie chciały przestać ją zaginać, aż papier zrobił się miękki jak tkanina.
Weszłam do pokoju panny młodej po raz trzeci, żeby sprawdzić, czy czegoś nie przeoczyłam. Garnitur wisiał na oparciu krzesła, jakby Mateusz wyszedł na chwilę po wodę. Spinki do mankietów leżały na toaletce. Ładowarka podłączona do gniazdka. Okno uchylone — stamtąd dochodził zapach mokrego asfaltu i konwalii z ogrodów obok.
Moja przyjaciółka i świadkowa, Magda, weszła bez pukania.
— Jest? — zapytała.
Podałam jej kartkę. Przeczytała dwa razy, potem odłożyła na konsolę, jakby parzyła.
— Ala… — zaczęła.
— Nie — przerwałam. — Nie teraz.
Zeszłam na dół boczną klatką, tą, której używają pracownicy kuchni. Minęłam wózek z ciastkami, na którym marcepanowe róże zaczęły już lekko pocić się w upale. W sali balowej czekali goście. Słyszałam stłumiony gwar, brzęk kieliszków, śmiech kogoś, kto nie wiedział. Ojciec stał przy wejściu, w idealnie skrojonym fraku, z miną człowieka, który poznał złą wiadomość po sposobie, w jaki idę.
— Mateusz zniknął — powiedziałam.
Henryk Konarski nie od razu odpowiedział. Złożył dłonie, jakby się modlił, chociaż nigdy nie wierzył w Boga — wierzył w terminy i umowy.
— Wiedziałem, że ten chłopak to ryzyko — powiedział cicho. — Tylko nie sądziłem, że aż tak głupio to rozegra.
— Tato.
— Nie teraz, Alicjo. Teraz mamy salę pełną ludzi, którzy kupili ci prezenty za dziesiątki tysięcy. Mamy orkiestrę opłaconą do drugiej w nocy. I mamy dziennikarzy, którzy za dziesięć minut zaczną śmierdzieć pytaniami, czemu pan młody się spóźnia.
— Odwołam.
— Nie odwołasz. — Jego głos był twardy. — Odwołasz wesele, a jutro wszystkie portale napiszą, że dziedziczka Konarskich została porzucona przy ołtarzu. Akcje spadną, zanim giełda się otworzy. Rada nadzorcza zwoła nadzwyczajne posiedzenie. Twoja pozycja w firmie pęknie. I wiesz co? Mateusz Wroński wyjdzie z tego jak ofiara toksycznej narzeczonej. To ci odpowiada?
Stałam tam w sukni, która kosztowała dwadzieścia osiem tysięcy złotych i ważyła tyle, co mniejszy pies. Myślałam o tym, jak przez trzy lata wyciągałam Mateusza z długów, jak go przedstawiałam ludziom, którzy nie chcieli z nim rozmawiać. Jak w zeszłym miesiącu podpisał umowę na apartament w inwestycji na Powiślu z rabatem, o którym nie miałam pojęcia.
— Co proponujesz? — zapytałam.
Ojciec wyciągnął telefon, przesunął palcem po ekranie i podał mi go bez słowa. Na wyświetlaczu był profil na Instagramie. Konto miało mniej więcej dwieście obserwujących. Zdjęcie z wczorajszej nocy: Mateusz Wroński w dżinsach i lnianej koszuli, w tle neony Sopotu, a obok niego kobieta z długimi rudymi włosami. Śmiała się. On trzymał dłoń na jej karku, tak jak trzymał moją na zdjęciach z zaręczyn.
— Nadesłali z recepcji — powiedział ojciec. — Ktoś z gości rozpoznał pana młodego. Zdjęcie zrobione wczoraj o dwudziestej trzeciej czterdzieści. Sopot. Wiesz, z kim?
Nie wiedziałam. Ale sposób, w jaki ojciec podał mi telefon, mówił, że za chwilę się dowiem.
— Z Laurą Malinowską — powiedział. — Córką Krzysztofa Malinowskiego.
Poczułam, jak zimno wchodzi mi pod skórę, jakby ktoś wpuścił klimatyzację w sam środek mojej klatki piersiowej.
Malinowski. Nazwisko, które mój ojciec wymawiał zawsze z jedną i tą samą intonacją — tak jak mówi się o wadzie konstrukcyjnej, której nie da się usunąć. Krzysztof Malinowski był właścicielem konkurencyjnej sieci hoteli i centrów konferencyjnych. Dwadzieścia lat temu zaczynali z ojcem w jednym biurze, skromnie, nad barem mlecznym przy Marszałkowskiej. Potem doszło do rozłamu. Ojciec nigdy nie powiedział mi dokładnie, o co poszło. Mówił tylko: *„Malinowski to typ człowieka, który pożyczy ci parasol, kiedy świeci słońce, a potem przyjdzie po niego w ulewę i policzy za każdy dzień.”*
— Mateusz zniknął, żeby być z córką Malinowskiego? — zapytałam, chociaż odpowiedź już znałam.
— Tak — ojciec schował telefon do kieszeni. — I nie sądzę, żeby to był zbieg okoliczności. Stary Malinowski od pięciu lat próbuje dobrać się do naszej dywizji nieruchomości. A teraz jego córka dobiera się do twojego narzeczonego.
Zaczęłam iść w stronę windy. Ojciec złapał mnie za łokieć.
— Nie uciekaj — powiedział. — Walcz.
— Walczę od trzech lat, tato. I właśnie zobaczyłam, z kim.
— To posłuchaj. Malinowski zawsze chciał być mną. Chce tego hotelu, naszej pozycji, naszej prasy. A teraz jego córka chce tego, co ty miałaś. Nie daj im tej satysfakcji.
— Co mam zrobić? Wyjść i powiedzieć dwustomu gościom, że pan młody pojechał do Sopotu?
— Nie — ojciec rozpiął marynarkę. — Masz wyjść i wyjść za mąż.
— Za kogo?
— Za Wiktora Malinowskiego.
Imię zabrzmiało jak strzał.
Wiktor Malinowski. Syn Krzysztofa. Człowiek, o którym wiedziałam trzy rzeczy: że studiował architekturę w Mediolanie, że prowadzi hotel butikowy na Kazimierzu w Krakowie i że od dziesięciu lat z ojcem nie zamienił ani słowa, bo rzucił rodzinny biznes w dniu, w którym dowiedział się, że jego siostra dostanie większy pakiet udziałów niż on.
— Wiktor Malinowski — powtórzyłam, żeby się upewnić, że dobrze usłyszałam.
— Jest w sali — powiedział ojciec.
— Co?
— Dostał zaproszenie. Twój dział wysłał je do wszystkich kontrahentów z listy partnerów. Wiktor prowadzi hotel w Krakowie, korzysta z naszego systemu rezerwacji od trzech lat. Nie utrzymuje kontaktu z ojcem ani siostrą. I uwierz mi — ojciec pierwszy raz tego dnia uśmiechnął się — nie ma na tym świecie nikogo, kogo Krzysztof Malinowski nienawidzi bardziej niż własnego syna.
Znałam tę historię. Wiktor odszedł z rodzinnego imperium w wieku dwudziestu czterech lat. Podobno na ostatnim spotkaniu powiedział ojcu, że nie chce być elementem jego zemsty. Potem zniknął z mediów. Jego matka, Krystyna, jedyna osoba, która trzymała rodzinę w jakiejś całości, zmarła trzy lata temu. Mówiło się, że po pogrzebie Wiktor nie podał ojcu ręki.
— Czyś ty oszalał? — zapytałam.
— Posłuchaj — ojciec ściszył głos. — Za pięć minut wejdziesz do sali. Nie powiesz, że Mateusz uciekł. Powiesz, że wesele się odbędzie, tylko z jedną małą korektą. Pan młody się zmienił.
— Ludzie nie są głupi.
— Ludzie są ciekawi. A my im damy lepszą historię, niż planowali. Córka Konarskiego bierze ślub z synem Malinowskiego. Konflikt, który wszyscy znają, kończy się przy ołtarzu. To będzie na wszystkich portalach. Twoja pozycja w firmie urośnie. Jego hotel w Krakowie dostanie rozgłos, jakiego nie kupi za żadne pieniądze. A Krzysztof Malinowski dowie się, że jego własny syn wszedł do rodziny, której nienawidzi najbardziej na świecie. Myślisz, że przeżyje to choć jeden dzień?
— A Wiktor? Zapytałeś go, czy chce?
Ojciec pokręcił głową.
— Jeszcze nie. Ale zapytam. A ty mnie poprzesz.
Weszliśmy do małej sali konferencyjnej obok westybulu. Wiktor Malinowski stał przy oknie, z kieliszkiem wody mineralnej w dłoni. Miał na sobie ciemny garnitur, nieco za luźny, jakby kupiony w pośpiechu. Wyglądał jak ktoś, kto przyszedł na wesele z obowiązku i czeka na moment, w którym można zniknąć.
— Pan Malinowski — zaczęłam.
Odwrócił się. Pierwsze, co zauważyłam, to spokój — nie zimny, ale skupiony, jak u kogoś, kto długo uczył się nie reagować od razu.
— Pani Konarska — powiedział. W jego głosie nie było drwiny.
— Mam… — zaczerpnęłam oddechu. — Mam do pana propozycję, która zabrzmi niedorzecznie.
— Wesele nie jest wyjściem z dramatu, pani Konarska — przerwał mi. — A właśnie wygląda pani jak ktoś, kto szuka wyjścia.
Ojciec stanął obok i bez zbędnych słów wyłożył plan. Kiedy skończył, Wiktor odstawił kieliszek na parapet i przez chwilę patrzył na ogród, gdzie ogrodnicy właśnie podlewali kaskady róż.
— Mój ojciec — powiedział w końcu — dzwonił do mnie wczoraj. Pierwszy raz od dwóch lat. Wiesz po co?
Nie wiedziałam.
— Żeby mi powiedzieć, że Laura zaręczy się dziś z kimś, kto rozłoży Konarskich od środka. „Będziesz żałował, że nie jesteś po naszej stronie” — to jego słowa.
Zimno w klatce piersiowej zmieniło się w lód.
— To była pułapka od początku — powiedziałam.
Wiktor przytaknął.
— A teraz stoicie tu i proponujecie mi, żebym zagrał przeciwko własnej siostrze i własnemu ojcu.
— Nie przeciwko — powiedział ojciec. — Dla siebie. Bo jeśli dziś stąd wyjdziesz, a Alicja odwoła wesele, jutro twój ojciec będzie świętował. Laura zajmie miejsce Alicji, Mateusz przejmie nasze kontakty, a ty dalej będziesz tym, którego nie zaprosili do stołu. Ale jeśli tu zostaniesz…
— To co? — Wiktor zmrużył oczy.
— To jutro zamiast newsa o ucieczce narzeczonego będzie news o ślubie, który połączył dwie najbardziej skłócone rodziny w branży. Twój hotel w Krakowie zarobi na tym więcej niż na całorocznej kampanii. A twój ojciec — ojciec zniżył głos — nie przełknie tego do końca życia.
Zapadła cisza. Za ścianą orkiestra zaczęła grać — stażysta stroił skrzypce, jakby świat nie walił się na nasze głowy.
— Ilu gości? — zapytał Wiktor.
— Dwieście trzy osoby — powiedziałam.
— A pani narzeczony?
— Zabrał panu siostrę — powiedziałam spokojnie. — Mnie zabrał trzy lata.
Wiktor przyglądał mi się dłużej, niż wymagała tego rozmowa, jakby ważył coś, co dojrzewało w nim od wczorajszej rozmowy z ojcem.
— W moim hotelu — powiedział — na recepcji wisi tabliczka. „Pokój numer siedem — zajęty na stałe.” To była rezerwacja mojej matki. Zawsze ten sam pokój, co roku, od piętnastu lat. Ojciec po jej śmierci zadzwonił, żeby anulować.
— I co zrobiłeś?
— Zostawiłem tabliczkę. Niech myśli, że ma władzę. Wie pani, czego nienawidzi najbardziej? Kiedy ktoś przestaje się bać.
Zrozumiałam wtedy, że mieliśmy więcej wspólnego, niż nam się wydawało.
— Więc? — Ojciec spojrzał na zegarek.
Wiktor rozpiął mankiet i zapiął go od nowa, powoli, jakby dopinał jakąś decyzję.
— Nie zrobię tego dla poklasku — powiedział w końcu. — I nie zrobię tego, żeby zrujnować ojca. Zrobię to, bo pani narzeczony jest kłamcą, a moja rodzina kłamie od lat. I mam dość.
— To znaczy? — zapytałam.
— To znaczy, że wyjdę z panią do sali, ale pod jednym warunkiem.
Ojciec uniósł brwi.
— Bez klauzul, bez intercyzy, bez fortun. Sama decyzja: dwoje ludzi i umowa, którą spiszemy po swojemu, nie po waszemu. Jeśli za dwa miesiące któreś z nas uzna, że to był teatr, kończymy po cichu. Ale przez te dwa miesiące gramy razem.
— To szaleństwo — powiedziałam.
— Wesele, na którym pan młody ucieka, to dopiero szaleństwo — Wiktor sięgnął po kieliszek, opróżnił go jednym łykiem. — Decyzja należy do pani, pani Konarska. Ja mogę najwyżej wejść do sali.
W tym momencie usłyszałam z dołu gwar, który wzmógł się, jakby ktoś otworzył drzwi na taras. Goście zaczynali się niecierpliwić. Magda wpadła do sali konferencyjnej z wypiekami na twarzy.
— Ala, dziennikarze weszli do holu! Ochrona ich trzyma, ale pytają o Mateusza. Jakaś kobieta z prezentów twierdzi, że widzieli go w Sopocie z…
— Zamknij drzwi — powiedział ojciec.
Spojrzałam na Wiktora. Był jedyną osobą w tym budynku, która nie udawała, że wszystko jest w porządku.
— Dobrze — powiedziałam. — Wchodzimy.
Dwie minuty później stanęliśmy przed salą balową. Ojciec skrzyżował ramiona, Magda poprawiła mi tren. Wiktor podszedł do lustra w westybulu, jednego z tych wielkich, w złoconych ramach, w których odbijały się setki wesel. Spojrzał na swoje odbicie, potem na mnie.
— Nazywam się Malinowski — powiedział cicho. — To będzie pierwszy ślub w historii, na którym nazwisko pana młodego wywoła większy szok niż suknia panny młodej.
Salę otworzono. Orkiestra przeszła do marsza. Wszystkie twarze obróciły się w naszą stronę. Szłam przejściem między rzędami krzeseł, a z każdym krokiem sala cichła. Najpierw szepty, potem pojedyncze westchnienia, w końcu kompletna cisza, w której tylko skrzypce nie miały pojęcia, co się dzieje.
Wiktor szedł za mną. Ślub miał być cywilny — urzędniczka czekała już przy stoliku z dokumentami, tak jak ustaliliśmy to trzy miesiące temu z Mateuszem, kiedy planowaliśmy całą ceremonię co do minuty.
— Chwileczkę — urzędniczka poprawiła okulary, patrząc na dokumenty. — W zgłoszeniu mam Mateusza Wrońskiego.
— Zaszła zmiana — powiedziałam głośno, żeby cała sala usłyszała. — Pan młody odszedł. Więc wychodzę za mąż. Tylko nie za niego.
Szmer przeleciał przez salę jak wiatr.
— Proszę o wyjaśnienie — urzędniczka uniosła długopis.
— Ja wyjaśnię — Wiktor wysunął się o pół kroku. — Nazywam się Wiktor Jan Malinowski. Potwierdzam, że wstępuję w związek małżeński z Alicją Anną Konarską. I to jest jedyna zmiana.
Telefony w sali zaczęły drżeć. Dobrze znałam ten dźwięk — dźwięk wiadomości, które rozsyła się w kilka sekund. „Dziedziczka Konarskich bierze ślub z synem Malinowskiego.” Zanim urzędniczka zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, mój ojciec wstał.
— Ja również potwierdzam — powiedział, jakby do protokołu. — To jest decyzja rodziny.
Wtedy wydarzyło się coś, czego nie przewidziałam. Z ostatniego rzędu wstał mężczyzna, którego nie znałam. Siwy, w dopasowanym garniturze, z twarzą, jaką się widuje na bankietach u prezydenta miasta. To był Krzysztof Malinowski.
— Synu — powiedział głośno, przez całą salę. — Co ty robisz?
Wiktor nawet nie drgnął.
— Zawieram związek małżeński, ojcze — powiedział spokojnie. — Zapraszałeś mnie. Jestem.
— Wychodzisz za Konarską?!
— Wchodzę w rodzinę — poprawił Wiktor. — Może wreszcie zobaczysz, jak to jest, kiedy ktoś ci coś odbiera bez ostrzeżenia.
Stary Malinowski zbladł. Nie krzyczał, nie wychodził. Stał tam, zaciśnięty, a ja zobaczyłam coś, czego nigdy nie widziałam u żadnego konkurenta ojca: upokorzenie zmieszane z furią, której nie mógł pokazać, bo wszyscy patrzyli.
— Jesteś skończony — syknął. — Oboje jesteście skończeni. Zapłacę każdą cenę, żebyście to odszczekali.
— Cena — powtórzył Wiktor. — Dobrze, że mówisz o cenie. To wasz język.
Odwrócił się do urzędniczki.
— Proszę kontynuować.
Urzędniczka przez chwilę patrzyła na nas, na salę, na nasze dokumenty. Potem zaczęła czytać formułkę. Wiktor trzymał moją dłoń tak, jak trzyma się poręcz w tramwaju, gdy motorniczy zbyt mocno zahamuje. Ani czule, ani kłamliwie. Tylko stabilnie.
— Oświadczam, że wstępuję w związek małżeński z Alicją Anną Konarską — powiedział, patrząc mi prosto w oczy.
— Oświadczam, że wstępuję w związek małżeński z Wiktorem Janem Malinowskim — powiedziałam.
Urzędniczka ogłosiła małżeństwo. Orkiestra uderzyła w rytmiczny akord, a potem rozległy się brawa. Nie natychmiastowe, nie głośne. Najpierw jedna osoba — Magda. Potem ktoś z zarządu. Potem fala.
Krzysztof Malinowski stał wśród bijących brawo gości jak kamień wystający z rzeki. Nie klaskał. Patrzył na syna, a potem na mnie. W tym spojrzeniu było coś, czego dawno u niego nie widziano: nie wrogość, lecz obietnica odwetu odłożona na później.
Ceremonia trwała jeszcze kilka minut. Potem goście przeszli do bankietu. Ktoś otworzył szampana z nową etykietą, którą wydrukowano naprędce. Mój ojciec stał przy barze, rozmawiał z dziennikarzami, z których każdy chciał wiedzieć to samo: od kiedy, jak, dlaczego. Odpowiadał, że miłość pisze własne scenariusze. Ja słyszałam tylko własne łomotanie serca.
Wieczorem, po toastach i pierwszym tańcu — tańczyliśmy, bo tak wypadało, a Wiktor prowadził tak, żeby nikt nie zauważył, że między nami jest umowa — weszłam do pokoju, w którym rano leżała kartka od Mateusza. Czekała tam na mnie wiadomość. Wysłał ją o osiemnastej zero cztery.
*„Dziwne, że to nie ja jestem twoim mężem. Ale to niczego nie zmienia. Wrócę po to, co mi się należy. Należysz do mnie, Alicjo. Tylko że o tym nie wiesz.”*
Skasowałam wiadomość. Potem wyjęłam kartkę z toaletki, tę, którą zostawił rano, i podarłam ją na małe kawałki, aż zostały z niej strzępki wielkości paznokcia. Wrzuciłam je do kosza obok pustej butelki po wodzie.
Przez okno widziałam ogrody Bianki, różane kaskady, gości na tarasie, flesze. Ktoś wznosił toast za pannę młodą i pana młodego. Nazwisko Malinowski po raz pierwszy od dziesięciu lat wymawiano w tym hotelu bez kpiny.
Wiktor wszedł bez pukania, jakbyśmy znali się od zawsze.
— Twój ojciec dogaduje się z twoimi prawnikami — powiedział. — Chce, żeby umowa trafiła do sejfu jeszcze dziś.
— A czego chcesz ty?
— Czego chcę — Wiktor podszedł do okna, stanął obok mnie. — Chcę, żeby mój ojciec zrozumiał, że nie wszystko w tym życiu da się kupić.
Nie odpowiedziałam. On też nie. Staliśmy tak dłuższą chwilę, dwoje nieznajomych w małżeństwie, którego nikt nie planował, a potem na dole otworzyły się drzwi tarasu i do sali wszedł Mateusz. Bez garnituru, w koszuli pomiętej od podróży, z miną człowieka, który przegapił własną rezygnację. Ochroniarz złapał go pod ramię.
— Nie możesz tu wejść — powiedział cicho, ale tak, że usłyszałam to przez uchylone okno.
— To mój ślub! — Mateusz wyrwał się z uścisku.
— To było pana wesele — odparł ochroniarz. — Teraz to wesele kogoś innego.
Goście na tarasie zaczęli się odwracać. Magda stanęła na progu tarasu z kieliszkiem, przez chwilę patrzyła na Mateusza, jakby sprawdzała, czy to na pewno on, a potem wróciła do gości. Nikt go nie zaprosił. Nikt go nie powitał.
Widziałam, jak podchodzi do drzwi, jak ochrona prowadzi go do windy. Widziałam też, jak przy windzie mija Krzysztofa Malinowskiego, który wychodził właśnie z sali, nie żegnając się z nikim. Wymienili ze sobą krótkie spojrzenie — i wtedy zrozumiałam, że to, co miało być ucieczką z kochanką, będzie teraz długą zimną wojną, którą obaj przegrają.
— Zostaniesz? — zapytałam Wiktora.
— Jesteśmy umówieni na dwa miesiące — przypomniał.
— To nie od dziś. Chcę zwrócić jedną rzecz, zanim zaczniemy grać.
Zeszliśmy na dół, do pokoju, który zajmował Mateusz. Wiktor otworzył szeroko drzwi, a ja zdjęłam z wieszaka jego garnitur — ten sam, który wisiał tam od rana. Z kieszeni wyjęłam spinki do mankietów, które mu kiedyś kupiłam, i położyłam na konsoli przy recepcji.
— Oddaj to panu Wrońskiemu — powiedziałam do portiera. — I proszę mu przekazać, że teraz to my spiszemy umowę. A on może się najwyżej podpisać na karcie dań, jak wróci żebrać o kolację.
Winda zabrała nas na górę. Za oknem Warszawa zapalała światła, a w sali balowej orkiestra grała dalej. Wiktor zjechał do restauracji, żeby przynieść dwa kieliszki i resztę tortu. Kiedy wrócił, stałam na balkonie, z dala od gości, z telefonem w dłoni, na którym otworzyłam konto bankowe. Zleciłam przelew do kancelarii ojca. Sto tysięcy złotych. Moja część układu, za spisanie nowej umowy, która nie dawała Mateuszowi nic, ale dawała nam czas.
— Co teraz? — zapytał Wiktor, stawiając kieliszki na balustradzie.
Wzięłam jeden z nich, obróciłam w palcach, patrząc, jak w szkle łamie się światło z sali balowej.
— Teraz pijemy — powiedziałam. — A jutro zobaczymy, czy ta umowa przetrwa dłużej niż dwa miesiące.
— A jeśli nie przetrwa?
— Wtedy przynajmniej będziemy wiedzieć, że sami to wybraliśmy.
Wiktor uniósł kieliszek, stuknęłam go swoim, cicho, bez patosu. W dole, na tarasie, ktoś zaczął zbierać puste krzesła, a orkiestra grała ostatni, wolniejszy utwór na dziś. Zostaliśmy tam, przy balustradzie, dwoje ludzi, którzy tego ranka nie mieli pojęcia, że wieczorem będą pili razem wino jako mąż i żona.
