— Thomas, ik heb je hulp nodig, — zei Ingrid zichtbaar tegen haar zin.
Thomas keek zijn schoonmoeder verbaasd aan. Normaal vond ze hem ongeschikt voor haar dochter.
— Mijn zus Marianne heeft haar been gebroken. Ze woont buiten de stad, heeft een tuin en haar kat is ziek. Jij bent toch vrij.
Marianne was altijd vriendelijk tegen hem geweest. Daarom zei Thomas zijn weekendplannen af en reed de volgende ochtend naar haar huis.
Hij repareerde het hek, werkte in de tuin, haalde boodschappen en bracht kat Boris naar de dierenarts.
Marianne liep moeilijk met haar been in het gips.
Een paar dagen later keerde Thomas terug voor zijn vergeten telefoon. Hij deed de deur open en zag Marianne zonder gips op een ladder staan.
— Dat is een indrukwekkend herstel.
De vrouw begon te stotteren.
— Het spijt me. Ingrid heeft me gevraagd te doen alsof. Ze wilde jou bezighouden, zodat Lotte een andere man kon ontmoeten. Een succesvolle ondernemer, de zoon van een vriendin.
Thomas voelde zijn maag samenknijpen.
— Waar zijn ze nu?
— Bij Ingrid thuis. Hij heet Ruben.
Thomas reed erheen.
Ingrid deed open en keek geschrokken.
— Waarom ben je niet bij Marianne?
— Waar is Lotte?
Hij liep langs haar de woonkamer in.
Lotte zat dicht naast Ruben. Ze fluisterde iets in zijn oor en haar hand lag op zijn knie.
— Dit is dus mijn vrouw, — zei Thomas.
Lotte sprong op.
— Thomas, dit is niet wat je denkt!
Ruben staarde haar aan.
— Je bent getrouwd?
— Mijn moeder zei dat het huwelijk eigenlijk voorbij was.
Thomas glimlachte zonder humor.
— Interessant. Blijkbaar was ik de enige die dat niet wist.
Ingrid probeerde tussenbeide te komen.
— Ik wilde alleen dat Lotte een betere toekomst kreeg.
— Daarom moest uw zus een gebroken been spelen?
Ruben stond op.
— Hier doe ik niet aan mee.
Lotte begon te huilen.
— Er is niets gebeurd.
— Er is genoeg gebeurd. Jullie hebben samen een leugen opgebouwd om mij uit de weg te ruimen.
Thomas vertelde dat hij een scheiding zou aanvragen. Het appartement en de auto waren van hem van vóór het huwelijk.
— Ik stuur je spullen hierheen.
— Je kunt niet zomaar vertrekken!
— Jullie hebben mij al buiten mijn eigen huwelijk geplaatst. Ik maak het alleen officieel.
Hij reed naar het huisje van zijn ouders buiten de stad. Daar zette hij koffie en keek naar de zonsondergang.
Marianne belde hem later.
— Ik schaam me.
— U hebt tenminste de waarheid verteld.
Thomas besefte dat hij Lotte misschien nog had kunnen vergeven dat ze verward was.
Maar niet dat ze haar moeder had toegestaan zijn leven te behandelen als een slecht meubelstuk dat tijdelijk uit de kamer moest worden gehaald.