— Elsa, kom kijken! Je kater zit op de hoogspanningsmast! — Marijke bonkte op het hek van haar buurvrouw, haar sloffen kletsend op de bevroren klinkers van de Molenstraat.
Elsa kwam de veranda af, een theedoek nog om haar handen gewikkeld. Ze had Prins die ochtend rond zeven uur naar buiten gelaten, zoals altijd, en had er verder niet meer aan gedacht. Er lag inmiddels een centimeter natte sneeuw op het tuinpad.
— Welke mast? Wat heb je nou weer verzonnen, Marijke.
— Kom nou gewoon kijken.
Ze liepen samen het erf af, langs de composthoop en de kapotte schommel die Elsa's zoon nooit had opgeruimd, tot bij de mast op de hoek van het weiland achter de volkstuinen. En daar, op zo'n zes meter hoogte, hing Prins. Niet zittend — hangend, met zijn borstkas klem tussen een metalen haak en een isolator, zijn poten machteloos bungelend in de lucht.
— Prins! Kom eens naar beneden, ondeugende jongen! — riep Elsa naar boven, alsof de kater gewoon een grapje uithaalde.
Marijke keek haar aan alsof ze niet goed bij haar hoofd was. — Hij zit vást, Elsa. Hij komt daar niet vanzelf af.
Vanuit de verte klonk gejammer, dun en aanhoudend, tussen het geritsel van de wind in de kale essen door.
Wim Dekker, de melkboer die net zijn rondje deed, zette zijn bakfiets tegen de sloot en keek omhoog. — Ik ga heus niet in een hoogspanningsmast klimmen. Dat ding staat onder stroom, dames. Ik lig zo op mijn gat.
— Dan bel je toch de netbeheerder, — opperde Marijke.
— Mijn telefoon ligt binnen, — zei Elsa, en ze klapte haar handen tegen elkaar van de kou.
Marijke had haar mobiel wel bij zich. Ze belde eerst de storingsdienst van de energiemaatschappij. Een vermoeide stem aan de andere kant zei dat ze daar niet voor waren, dat ze bellen moesten met de dierenambulance. De dierenambulance van de regio nam niet op — het was zondagochtend, negen uur, en de wachtrij stond op onbeperkt. Marijke probeerde de brandweer.
— Wij redden mensen, mevrouw, geen katten, — klonk het droog door de speaker.
— Dan moet ik zeker zelf die mast in klimmen, zodat jullie wél komen, — mompelde Marijke, terwijl de sneeuw in haar kraag smolt.
Ze bleef zoeken en vond, ergens diep in haar contactenlijst, een nummer dat ze een paar jaar terug had overgenomen van een flyer bij de Jumbo: Dierenreddingsteam Twente, gerund door één man met een aanhanger vol klimtuig.
— Dierenreddingsteam, met Bram, — klonk het opgewekt.
— We hebben een kater die vastzit in een hoogspanningsmast. Kunt u komen? We wonen in Ambt Delden, net buiten Hengelo.
— Ik werk momenteel alleen, maar als het binnen dertig kilometer is, kom ik. Uitruk kost negentig euro.
Marijke zei ja zonder aarzelen en gaf de routebeschrijving door — voorbij de kerk, links bij de oude zuivelfabriek, dan het grindpad op.
Drieënveertig minuten later reed een grijze Toyota Hilux met aanhanger het erf op. Er stapte een man uit, ergens in de dertig, in een oranje overall met het logo van zijn eigen bedrijfje op de rug.
— Bram, aangenaam. Waar hangt onze patiënt?
Elsa wees naar boven. Bram floot tussen zijn tanden. — Dat is een lastige. Hoe krijgt een kat dat nou voor elkaar.
— Bent u hier om te kletsen of om iets te doen? — beet Elsa hem toe, haar armen stijf over elkaar geslagen tegen de kou.
Bram zei niets terug. Hij liep naar zijn aanhanger, trok klimtuig, een harnas en dikke isolerende handschoenen uit een kist en begon zich vast te maken aan de mast. Boven aangekomen sprak hij zacht tegen het dier, streelde het over de kop terwijl hij voorzichtig probeerde het los te wrikken. Niets hielp. De kater zat muurvast.
— Wat duurt dat lang zeg, — riep Elsa ongeduldig.
— Laat die man toch werken, — siste Marijke, haar hand op Elsa's arm.
— Zijn borstkas zit klem in de bocht van de haak, — riep Bram naar beneden, — en de isolator zit precies in de weg. Ik moet het millimeter voor millimeter doen, anders breek ik iets.
Het duurde bijna drieënveertig minuten. Prins jammerde, stopte, jammerde weer. Op het moment dat zelfs Bram zijn twijfels begon te krijgen, schoot de kater plotseling los — zomaar, zonder verzet, uitgeput tot op het bot. Bram liet hem in een draagtas zakken en klom naar beneden.
— Zo, hij is vrij. Maar laat hem voortaan niet meer los rondzwerven, dat is levensgevaarlijk hier met die masten.
Beneden haalde hij het dier uit de tas, hield het tegen zijn borst en aaide het rustig.
— Waarom beweegt hij zo slap, met zijn pootjes? — vroeg Elsa argwanend. — Heeft u hem daarboven iets gebroken?
— Nee hoor, — zei Bram. — Gewoon stress, en hij is doodmoe van het spartelen. Laat 'm wel even checken bij de dierenarts, voor de zekerheid.
— Ontzettend bedankt, — zei Marijke, haar handen tegen elkaar.
— Graag gedaan. Zoals afgesproken, dat wordt negentig euro, — zei Bram, en hij reikte de kater aan Elsa aan.
— Wat? Welke negentig euro?
— Elsa, wat doe je nou? — Marijke's gezicht liep rood aan van schaamte. — Die man heeft zijn nek uitgestoken voor jouw kat.
Elsa griste Prins uit zijn handen en drukte hem tegen zich aan. — Ik heb helemaal niemand gebeld en helemaal niets afgesproken. Negentig euro voor een uitruk, wat een schaamteloosheid. Geen fatsoen, jongeman.
Ze draaide zich om en liep terug naar haar huis, haar sloffen een spoor natte afdrukken achterlatend in de sneeuw. Bram en Marijke keken haar zwijgend na.
— Ach, dat gebeurt weleens, — zei Bram uiteindelijk, terwijl hij zijn spullen weer in de aanhanger legde. — Belangrijkste is dat de kat gered is.
— Het spijt me vreselijk, — begon Marijke zich te verontschuldigen. — Ik snap er niets van, hoe kun je iemand die je huisdier van de dood redt niet eens bedanken. Weet u wat — komt u binnen voor koffie. U bent vast bekaf van de kou.
Bram sloeg het aanbod niet af — hij was inderdaad verkleumd tot op het bot. Binnen, aan de keukentafel met een dampende mok en een schaaltje speculaas erbij, verontschuldigde Marijke zich nogmaals voor haar buurvrouw.
— Ik snap gewoon niet wat haar bezielt. U heeft die kat letterlijk van de rand van de dood teruggehaald.
— Er lopen wel meer soorten mensen rond, — zei Bram, terwijl hij zijn handen om de mok vouwde om ze op te warmen. — Ik doe dit werk met plezier, en het liefst gratis, maar het kan niet zonder: diesel, materiaal, verzekering voor de aanhanger.
— Dat begrijp ik helemaal. Weet u wat…
Marijke stond op, liep naar het dressoir in de hoek van de kamer, en trok de bovenste lade open. Daar, onder een stapel oude ansichtkaarten, lag een bruine envelop met haar spaargeld voor de energierekening van deze maand — honderdtien euro, netjes opgeteld voor de jaarafrekening die eind van de maand zou komen. Ze telde negentig euro af en legde de rest terug.
— Alstublieft. Neem aan.
— Nee, dat hoeft echt niet.
— Toe nou.
Ze duwde het bankbiljet met zachte dwang in zijn hand. Bram bedankte haar, een beetje beschaamd, en stopte het geld weg.
— En ik geef u nog wat krentenbollen mee voor onderweg, — zei Marijke, terwijl ze al naar het broodtrommeltje op het aanrecht liep. — Het doet me gewoon goed te weten dat er nog mensen zijn zoals u.
Toen ze de Hilux met aanhanger de oprit af zag rijden, richting de provinciale weg naar Hengelo, bleef Marijke nog even op het erf staan, haar adem wolkjes in de koude lucht. Aan de overkant van de sloot blafte de hond van de familie Bosman, zoals hij elke ochtend deed als er iets voorbijreed. Marijke stak haar hand op naar de verdwijnende auto en liep terug naar binnen, waar de radio nog zachtjes het ochtendnieuws draaide en de thee inmiddels koud was geworden.
Het was pas dinsdag daarna, toen Marijke bij de bakker op de hoek Elsa tegen het lijf liep, dat het weer ter sprake kwam.
— Die dierenredder, die man — heb jij hem soms nog geld gegeven? — vroeg Elsa, terwijl ze haar volkorenbrood in het mandje van haar fiets legde.
— Ja. Negentig euro. Vond ik niet meer dan normaal.
Elsa's mond vertrok. — Dat had je niet hoeven doen. Dat is toch mijn kat.
— Precies, — zei Marijke, en ze pakte haar eigen brood van de toonbank. — Jouw kat. Volgende keer bel je zelf, en betaal je zelf. Ik heb Prins gered, niet jou.
Ze liep de bakkerij uit, de bel boven de deur rinkelend achter haar, en fietste naar huis zonder nog om te kijken.
