Przez cztery lata znosiła żarty partnera o menopauzie. Jedno zdanie sprawiło, że jeszcze tej samej nocy kazała mu się wyprowadzić

Krystyna obudziła się przed trzecią.

Koszula nocna była mokra, włosy przyklejone do karku, a serce biło szybko. Otworzyła okno w sypialni, lecz Marek zaczął narzekać, że robi przeciąg.

Poszła do kuchni.

Marek przyszedł za nią z telefonem w ręku.

— Znowu cię grzeje? — zapytał. — Może wystawimy cię na balkon. Będziesz robiła za ogrzewanie sąsiadom.

Krystyna napiła się wody.

— Marku, spakuj się.

— Co?

— Rano ma cię tu nie być.

Zaśmiał się.

— Hormony całkiem ci rozum odebrały?

Wtedy wszystko stało się proste.

Krystyna miała pięćdziesiąt siedem lat. Z Markiem poznała się pięć lat wcześniej na weselu znajomych.

Była po rozwodzie i od dawna nie szukała związku. Pracowała w bibliotece, miała dorosłego syna i własne mieszkanie.

Marek wydawał się ciepły. Umiał rozmawiać, przynosił kwiaty bez okazji i powtarzał, że podziwia samodzielne kobiety.

Po kilku miesiącach zaczął u niej nocować. Później przyniósł część ubrań.

— Po co mam wynajmować pokój, skoro i tak jesteśmy razem? — zapytał.

Krystyna zgodziła się.

Nie ustalili zasad. Marek miał płacić część rachunków, lecz szybko okazało się, że jego praca jest „niestabilna“. Raz dawał pieniądze, innym razem obiecywał, że wyrówna później.

Krystyna nie chciała być drobiazgowa.

Przez pierwsze dwa lata było dobrze. Wspólne śniadania, spacery i wyjazdy sprawiały, że mieszkanie przestało być puste.

Potem zaczęła się perimenopauza.

Miesiączki pojawiały się nieregularnie. Dochodziły bezsenność, drażliwość i gwałtowne uderzenia gorąca.

Lekarka wyjaśniła, że objawy są naturalne, ale można je łagodzić.

Krystyna powiedziała Markowi.

— Czyli zaczyna się okres gwarancyjny po terminie? — zażartował.

Nie uśmiechnęła się.

— Nie rób takich żartów.

— Przecież nie mówię tego złośliwie.

Z czasem jego dowcipy stawały się coraz bardziej bezlitosne.

Przy znajomych opowiadał, że w domu ma „prywatne tropiki“. Gdy Krystyna zapomniała kupić pieczywo, mówił o „menopauzalnym zaniku pamięci“. Kiedy odmówiła wyjścia, twierdził, że „starość zamyka ją w domu“.

Krystyna próbowała rozmawiać.

— Czuję się przy tobie upokorzona.

— Przesadzasz. Wszystkie kobiety w twoim wieku robią się przewrażliwione.

Zaczęła więc milczeć.

W pracy nadal była spokojną, kompetentną kobietą. W domu coraz częściej czuła się wadliwa.

Marek komentował jej ciało, pot, zmęczenie i zmiany nastroju. Jednocześnie oczekiwał obiadu, czystych ubrań i opłaconych rachunków.

Kiedy Krystyna pytała o pieniądze, odpowiadał:

— Naprawdę będziemy się rozliczać jak obcy?

Teraz stał w jej kuchni i ponownie tłumaczył jej decyzję hormonami.

— To moje mieszkanie, — powiedziała. — Przez cztery lata prosiłam, żebyś przestał. Za każdym razem wybierałeś żart.

— Wyrzucasz mnie z powodu głupiego zdania?

— Wyrzucam cię z powodu tego, co to zdanie mówi o tobie.

Marek zaczął wymieniać wszystko, co robił w domu. Naprawiony kontakt, przykręcona półka, odwiezienie samochodem do lekarza.

— Mam być ci wdzięczna za podstawową życzliwość do końca życia?

— Zostaniesz sama.

Krystyna poczuła ukłucie strachu.

Przez lata właśnie tego bała się najbardziej. Samotnych świąt, pustej kuchni i choroby bez nikogo obok.

Ale nagle zrozumiała, że Marek już dawno nie był „kimś obok“. Był dodatkowym ciężarem, którego nie nazywała ciężarem, bo czasem obejmował ją przed snem.

— Wolę być sama niż stale pomniejszana.

Marek spakował niewiele. Rano poszedł do pracy, zostawiając część rzeczy.

Krystyna wymieniła zamek i zapakowała resztę do pudeł.

Wrócił wieczorem.

— Otwórz. Musimy porozmawiać.

Wyszła na klatkę.

— Rozmawialiśmy wiele razy.

— Nie mam gdzie spać.

— Miałeś cztery lata, żeby stworzyć sobie bezpieczeństwo. Wybrałeś wygodę w moim domu.

Marek zabrał rzeczy.

Pierwsze dni były bolesne. Krystyna przyzwyczaiła się do obecności drugiej osoby. Wieczorami niemal słyszała jego klucz w zamku.

Jednocześnie zauważyła, że nie chodzi na palcach. Może otworzyć okno, włączyć wentylator i zmienić pościel bez komentarzy.