Tehdy ta věta zněla jako bezpečí. První týdny byly téměř idylické. Vařila jsem, on chválil. Večer jsme sledovali televizi. Občas drobné hádky o ovladač, ale nic vážného. Měla
Серед них був капітан Андрій Коваль. Спокійний чоловік років сорока п’яти. Без зайвих емоцій. Без поспішних висновків. Він уважно вислухав мене та почав ставити питання. Хто знав код.
Rövid időn belül két nyomozó érkezett. Az ügyet Kovács András főhadnagy vezette. Nyugodt ember volt. Figyelmes. Nem sietett következtetéseket levonni. Mindent pontosan feljegyzett. Ki ismeri a kódot? Ki
Dat antwoord verbaasde me. Niet omdat hij twijfelde. Maar omdat hij totaal niet geschrokken leek. Alsof het verdwijnen van een familie-erfstuk slechts een kleine ergernis was. Ik pakte
Jeszcze bardziej zdziwiło mnie to, jak bardzo próbował skierować podejrzenia na młodego dostawcę, który dzień wcześniej przywiózł wodę do naszego mieszkania. Powtarzał jego nazwisko. Wracał do niego. Niemal
Un uomo sulla cinquantina, con modi tranquilli e uno sguardo attento. Mi fece domande precise. Chi conosceva il codice. Chi era entrato in casa. Chi aveva avuto accesso
Ptal se na detaily. Kdo znal kód. Kdo měl přístup do bytu. Kdo zde byl v posledních dnech. Vzpomněla jsem si na kurýra, který přivezl barely s vodou.
Галина Іванівна сиділа у теплій, світлій вітальні в улюбленому кріслі-гойдалці. З ідеально вкладеною зачіскою, у м’якому вовняному кардигані, вона спокійно дивилася серіал і пила гарячий чай з порцелянової
Magda wzięła Kacpra na ręce, otworzyła drzwi kluczem i weszła do środka. Bożena siedziała w fotelu, oglądając teleturniej. – O, jesteś. Twój syn przechodzi właśnie lekcję szacunku do
– Na, megjött a felmentősereg – jegyezte meg gúnyosan. – Remélem, a kisúr most már hajlandó lesz megenni, amit nagy nehezen megfőztem neki. – Kizárta a hatéves gyerekemet