Mijn man schepte tegenover collega’s op dat hij een jonge vriendin had. Hij was vergeten dat zijn afdelingshoofd mijn oud-studiegenoot was.
— Annelies, ga zitten, — zei Karin door de telefoon.
Ik ging aan de eettafel zitten. Buiten reed een vuilniswagen langzaam door de straat. Alles klonk normaal, terwijl mijn huwelijk in één gesprek veranderde.
— Bas vertelt op kantoor dat hij een negenentwintigjarige vrouw van communicatie ziet. Hij praat alsof hij een prijs heeft gewonnen.
Bas en ik waren vijfentwintig jaar getrouwd. Onze zoon woonde samen en onze dochter studeerde. Het huis was bijna afbetaald.
Ik werkte als financieel medewerker bij een zorginstelling. Bas was hoofd inkoop bij een distributiebedrijf.
Karin en ik hadden bedrijfskunde gestudeerd. We spraken elkaar nog regelmatig. Bas wist alleen dat zij zijn nieuwe leidinggevende was. Thuis klaagde hij dat zij „alles door een vrouwelijke bril bekeek“.
— Wat zei hij over mij?
— Dat je rustig bent en toch niets zult merken. Dat jij blij bent zolang hij op tijd thuiskomt.
Die avond at hij twee borden stamppot en vertelde dat Karin hem onnodig controleerde.
— Ze vertrouwt niemand.
— Misschien vertrouwt ze documenten meer dan verhalen.
Hij keek me even aan, maar merkte niets.
De volgende dag controleerde ik onze gezamenlijke rekening. In zes maanden waren er dure etentjes, een hotel aan zee, sieraden en taxiritten betaald.
Meer dan vijftienduizend euro.
Bas had mij ondertussen gevraagd een nieuwe laptop uit te stellen omdat we „even voorzichtig moesten zijn“.
In een oude sporttas vond ik een tweede telefoon. De vrouw heette Naomi. Bas vertelde haar dat wij apart sliepen en alleen nog samenwoonden vanwege het huis.
We sliepen iedere nacht in hetzelfde bed.
Ik maakte kopieën van alles en opende een eigen rekening.
Een week later belde Karin opnieuw.
— Bas heeft Naomi interne prijslijsten gestuurd. Haar beste vriendin werkt bij een leverancier die meedoet aan een grote aanbesteding.
Karin schakelde compliance in. Ze vertelde niemand over onze vriendschap.
Bas kwam die avond woedend thuis.
— Karin probeert mij te beschadigen.
— Waarom zou ze?
— Omdat ik niet naar haar pijpen dans.
Ik legde de bankafschriften en berichten op tafel.
Hij werd stil.
— Hoe kom je hieraan?
— Door eindelijk te kijken waar ons geld bleef.
Eerst noemde hij het een onschuldige affaire. Daarna zei hij dat ik saai was geworden en dat Naomi hem weer levend liet voelen.
— Dan ga je vanaf nu zelf betalen voor dat nieuwe leven.
Ik vertelde dat ik wilde scheiden.
Bas lachte nerveus.
— Je gooit vijfentwintig jaar weg voor wat berichten.
— Jij hebt vijfentwintig jaar gebruikt als dekking voor zes maanden leugens.
Het bedrijfsonderzoek toonde aan dat Bas vertrouwelijke informatie had gedeeld. De betrokken leverancier werd uitgesloten en Bas verloor zijn functie. Omdat hij de gedragscode had overtreden, volgde ontslag.
Naomi verbrak het contact toen duidelijk werd dat hij geen groot huis voor haar zou achterlaten en geen leidinggevende baan meer had.
Bas gaf Karin de schuld.
— Jullie hebben dit samen gepland.
— Karin heeft jouw werk onderzocht. Ik heb mijn huwelijk onderzocht. Beide onderzoeken leverden hetzelfde probleem op.
Tijdens de scheiding moest worden uitgezocht hoeveel gezamenlijk geld hij had besteed. Een deel werd bij de verdeling verrekend.
Onze dochter vroeg waarom ik niet eerder iets had gezegd.
— Omdat ik eerst zeker wilde weten wat waar was.
— En toen?
— Toen wist ik dat twijfel alleen nog tijd kostte.
Karin en ik bleven vriendinnen, maar zij hield afstand van de juridische kant. Ze wist dat zuiver handelen belangrijker was dan mij wreken.
Een jaar later verkocht ik het huis. Ik kocht een kleiner appartement met een balkon en volgde eindelijk een cursus fotografie.
Bas stuurde mij op onze trouwdag een bericht:
„Denk je nooit aan wat we hadden?“
Ik antwoordde:
„Jawel. Daarom weet ik precies wat jij hebt weggegooid.“
Hij dacht dat een jonge vrouw hem aantrekkelijker maakte. Hij dacht ook dat collega’s hem bewonderden.
In werkelijkheid zagen ze vooral een man die zijn huwelijk en zijn werk gebruikte om indruk te maken.
En hij vergat dat de vrouw over wie hij neerbuigend sprak, niet alleen rustig was.
Ze kende de cijfers.
En zijn leidinggevende kende haar.