Marijke stond in de keuken toen ze de kastdeuren in de slaapkamer hoorde dichtslaan.
— Ben je wakker? Kom ontbijten. Ik wacht op je!
Willem antwoordde niet. Toen ze de kamer binnenkwam, stond hij voor de spiegel in een donker pak dat ze twintig jaar eerder voor zijn veertigste verjaardag hadden gekocht.
— Waarom draag je dat oude pak? Zo’n model is allang uit de mode.
— Het kan nog best, — zei hij terwijl hij zichzelf bekeek.
— Hebben jullie iets op het werk? Vergeet niet dat de dokter alcohol volledig heeft verboden.
— Op deze bijeenkomst hoef ik niet te drinken.
— Wat is dat voor bijeenkomst?
— Zoiets als een ceremonie. Anderen drinken misschien, maar ik kijk alleen toe.
Marijke snoof.
— Jij kijkt alleen toe? Ik ken je.
Willem streek met zijn handen over het jasje.
— Wil je het goed strijken? Ik heb het binnenkort nodig.
Tijdens het ontbijt zag hij bleek en vermoeid.
— Is het je hart? Ik haal de bloeddrukmeter.
Willem legde zijn hand op de hare.
— Niets aan de hand. Ik had een nare droom.
— Wat voor droom?
— Ik droomde dat ik dood was. Ik lag in dit pak en iedereen kwam afscheid nemen. Ze zeiden allemaal dat ik er zo netjes uitzag.
Marijke keek hem streng aan.
— Heb jij dit pak al die tijd voor je eigen begrafenis bewaard?
— Soms dacht ik dat jij me erin zou leggen. Dus als het zover is, geen ander pak.
— Geweldig. De dag is nog niet begonnen en jij organiseert al je uitvaart.
Zijn bloeddruk bleek normaal.
Even later snoof Willem.
— Ruik jij iets verbrands?
Marijke begon te glimlachen.
— Ja.
— Zit er iets in de oven?
— Nee.
— Wat brandt er dan?
— Misschien je geliefde pak.
Willem rende naar de slaapkamer.
— Marijke! Je hebt het strijkijzer op mijn jasje laten staan! Er zit een gat in!
— Mooi zo! Nu heb ik niets om je in te begraven. Je zult nog minstens veertig jaar moeten leven.
Willem mopperde, maar kon niet echt boos blijven.
De weken gingen voorbij. Ze dronken weer samen koffie, maakten ruzie om kleine dingen en dommelden ’s avonds voor de televisie weg.
Marijke begon echter kleine gebaren op te merken. Willem zette elke ochtend haar kopje klaar. Hij deed haar kraag goed voordat ze naar buiten gingen. Het lekkerste stukje gebak bewaarde hij altijd voor haar.
Op een avond sloeg ze haar armen om hem heen en legde haar wang tegen zijn grijze haar.
— Wat is er? — vroeg hij verbaasd.
— Niets. Gewoon zomaar.
Daarna zei ze zacht:
— Als die dag ooit echt komt, koop ik wel een nieuw pak voor je. Maar haast je niet. Ik heb je hier nog lang nodig.
Willem pakte haar hand.
— Dan stel ik die bijeenkomst nog maar even uit.
Het ergste is niet dat we ooit iemand verliezen.
Het ergste is vergeten te zeggen hoeveel iemand voor ons betekent, terwijl die persoon nog gewoon naast ons zit.