— Sophie, geweldig nieuws! — zei haar moeder enthousiast. — Jeroen heeft waarschijnlijk werk gevonden. Het kantoor is dichtbij en het salaris is fantastisch. Hij heeft vandaag een gesprek. Ze nemen hem vast aan!
Sophie keek naar het plafond.
Hoe vaak hadden ze haar jongere broer al “vast” aangenomen? Elke keer ging er zogenaamd iets mis. Het bedrijf paste niet bij hem, de functie was te eenvoudig of het salaris te laag.
Jeroen was drieëntwintig en woonde nog steeds bij zijn moeder.
Sophie was elf jaar ouder. Toen hun vader bij een ongeluk overleed, studeerde zij al. Jeroen was nog een kind.
Iedereen zei tegen haar moeder Karin:
— Je moet sterk blijven voor je zoon.
Sophie telde niet mee. Zij was volwassen en redde zichzelf wel.
Karin gaf al haar aandacht aan Jeroen. Hij kreeg dure kleding, gadgets, vakanties en een nieuwe computer, ook wanneer zij daarvoor geld moest lenen.
Toen Sophie trouwde, zei haar moeder dat ze financieel niets kon bijdragen. Kort daarna kocht ze Jeroen een peperdure gamestoel.
Na school ging hij niet studeren en niet werken. Hij moest eerst “uitrusten en zijn richting vinden”.
Vijf jaar later zocht hij nog steeds.
Toen Karin haar baan verloor en met pensioen ging, werd het geld schaars. Sophie hielp haar moeder, maar ontdekte dat Jeroen het eten opat en het geld gebruikte voor zijn eigen aankopen.
Sophie stelde voor:
— Kom tijdelijk bij ons wonen. Dan moet Jeroen zichzelf verzorgen.
Karin werd boos.
— Ik kan hem toch niet alleen achterlaten?
— Hij is geen kind meer.
Ze kregen ruzie en spraken elkaar nog maar zelden.
Op een avond vond Karin bij thuiskomst een jonge vrouw in haar keuken.
— Mam, dit is Naomi. Ze komt hier wonen. Ze is zangeres, maar het lukt nog niet om door te breken.
Naomi werkte niet. Niet veel later vertelde ze dat ze zwanger was.
— Nu onderhouden ze jou met z’n tweeën, — waarschuwde Sophie.
Maar Karin kon de zwangere vriendin van haar zoon niet wegsturen.
Jeroen en Naomi trouwden. Karin nam extra werk aan in een klein kantoor. De eigenaar, de weduwnaar Willem, was achtenvijftig en begon net een vestiging in de stad.
Hij waardeerde haar kennis en zorgvuldigheid. Ze raakten bevriend en werden uiteindelijk verliefd.
Voor het eerst in jaren leefde Karin niet alleen voor haar zoon.
Ze ging voltijds voor Willem werken en verhuisde later naar zijn woning.
Op een dag kwam ze haar spullen ophalen.
— Willem en ik zijn getrouwd. We verhuizen naar zijn woonplaats. Jullie mogen hier blijven, maar vanaf nu betalen jullie zelf de rekeningen. Ik stuur geen geld meer.
Jeroen was met stomheid geslagen.
Sophie was opgelucht.
— Eindelijk kies je ook eens voor jezelf.
Maanden later belde Jeroen.
— Mam, kom alsjeblieft terug. Naomi kookt en poetst niet. De baby is vaak ziek en mijn koeriersloon is niet genoeg.
Karin zat met Willem op het terras tussen de rozen.
— Nee, jongen. Dit is jouw gezin. Ik heb je te lang beschermd tegen volwassenheid. Nu moet je zelf verantwoordelijkheid nemen.
Jeroen hing op.
Op tafel lag een onbetaalde energierekening. De baby huilde en Naomi vroeg wat ze die avond zouden eten.
Voor het eerst wist hij dat niemand meer zou komen om zijn problemen op te lossen.
Zijn volwassen leven was eindelijk begonnen.