Ik herkende hem meteen. Dezelfde overhemd als op de foto, alleen wat gekreukt. In zijn hand een klein plastic zakje met iets vierkants erin.
Heel even dacht ik dat het een cadeau was.
Maar ik wuifde die gedachte meteen weg. Volwassen mensen nemen geen cadeaus mee op een eerste date.
Hij keek me kort aan, alsof hij me taxeerde.
“Zullen we?” zei hij.
Zijn stem klonk anders dan ik had verwacht — harder, kouder.
We gingen zitten bij het raam.
Een jonge serveerster kwam met een notitieboekje.
Ik wilde net het menu pakken toen hij zijn hand opstak.
“Ik hoef niks.”
De serveerster bleef verbaasd staan.
Ik ook.
“Zelfs geen koffie?” vroeg ik voorzichtig.
“Nee.”
Toen haalde hij het zakje tevoorschijn.
Hij vouwde de aluminiumfolie langzaam open, bijna ceremonieel.
Op tafel verscheen een broodje: wit brood en een plak eenvoudige worst.
Hij legde het precies in het midden van de tafel.
“Dit is normaal eten,” zei hij rustig. “Niet deze plekken. Hier komen alleen vrouwen die verwachten dat iemand alles voor ze betaalt.”
Ik verstijfde.
Alles wat we in twee weken hadden geschreven, schoof in één seconde uit elkaar.
De serveerster liep stil weg.
“Mark,” zei ik langzaam, “we hadden afgesproken in een café.”
“Nee,” corrigeerde hij. “We hebben afgesproken om elkaar te ontmoeten. Het café was jouw keuze. Ik betaal niet voor andermans wensen.”
De lucht voelde ineens zwaar.
“Ik heb nooit gezegd dat jij voor mij moest betalen…”
Hij wuifde het weg alsof ik een mug was.
“Dat zeggen ze allemaal.”
En op dat moment gebeurde er iets in mij.
Het beeld dat ik van hem had opgebouwd viel volledig uit elkaar.
Ik keek naar zijn broodje: ongelijk gesneden brood, droge worst, gekreukte folie met vette vingerafdrukken.
Ik pakte mijn tas.
“Eet smakelijk,” zei ik terwijl ik opstond.
Zijn gezicht veranderde meteen.
“Waar ga je heen? Zo makkelijk?”
Ik reageerde niet.
Ik trok langzaam mijn jas aan.
“Jullie zijn allemaal hetzelfde!” riep hij. “Profiteurs!”
Mensen in het café begonnen om te kijken.
Ik voelde mijn wangen branden, maar ik liep door.
“Je zult nog aan mij denken!” riep hij achter me aan.
En toen viel de deur dicht.
Buiten regende het zacht.
Ik stond onder de afdak, mijn handen trilden terwijl ik mijn jas dicht probeerde te knopen.
Daarna liep ik naar de metro en ging op een bankje zitten.
Mijn telefoon trilde meteen: berichten van Sofie.
“Hoe gaat het?”
“Hoe ziet hij eruit?”
“Waar zijn jullie?”
Ik typte één woord:
“Broodje.”
“Wat??” kwam meteen terug.
Dus ik vertelde alles.
Na een minuut:
“Blijf daar. Ik kom. We nemen wijn.”
En voor het eerst die avond kon ik weer ademhalen.
Sofie kwam na een half uur aan, doorweekt, met een tas vol “voor de zekerheid”-dingen.
“Vertel alles,” zei ze terwijl ze naast me ging zitten.
Toen ik klaar was, barstte ze in lachen uit.
“Een broodje in folie?! Dat kan toch niet!”
We lachten samen, hard en zonder rem.
Ze haalde plastic bekers en een fles wijn tevoorschijn.
“Op jou,” zei ze. “Dat je bent weggelopen.”
En toen wist ik dat ik het juiste had gedaan.
Thuis sprong mijn kat meteen op mijn schoot.
Ik aaide hem terwijl ik dacht aan mijn datingsprofiel. Verwijderen? Misschien morgen. Misschien later.
Toen kwam er een bericht.
Van hem.
“Je hebt overdreven. Ik ben een normale man. Bel me terug.”
Ik keek even naar het scherm.
En drukte op:
Blokkeren.
En eindelijk werd het stil.