De laatste zes maanden was alles veranderd. Hij was afstandelijk, koud geworden. Hun bed voelde leeg, alsof alle gevoelens verdwenen waren. Sanne voelde het duidelijk: er was iets gebroken.
Maar ze kon niet weg. Zonder bewijs bleef er diep vanbinnen nog hoop.
Sanne werkte tot laat in haar kleine reclamebureau in Amsterdam. Werk was de enige manier om niet naar huis te hoeven.
De secretaresse, Eva, klopte op de deur.
– Er is iemand voor u. Ze zegt dat het privé is.
Sanne voelde haar maag samentrekken.
– Laat haar binnen.
Een jonge vrouw kwam binnen. Mooi, verzorgd, duidelijk jonger dan zij.
– Goedemiddag… mijn naam is Lotte – zei ze nerveus. – Ik ben hier voor Daan.
Sannes hart zakte.
– Wat heb jij met mijn man?
– We zijn al zes maanden samen. Hij houdt niet meer van u. Hij wil een gezin met mij… kinderen.
Die woorden troffen harder dan iets anders.
Die avond kwam de schoonmoeder, Marijke de Vries, op bezoek.
Ze inspecteerde het appartement met kritische blik.
– Je zou hem meer moeten helpen met zijn werk. En je hebt hem nog steeds geen kind gegeven…
Sanne glimlachte koel.
– Er komt een kind. Alleen niet met mij.
De vrouw keek haar scherp aan.
– Jij bent toch onvruchtbaar!
– Nee. Alleen niet met mijn man.
– En met wie dan?!
Sanne keek naar Daan.
– Met Lotte. Zijn minnares.
Stilte.
Daan werd lijkbleek.
– Sanne… zo is het niet…
– Zo is het wél.
– Ik leg het uit!
– Je hebt zes maanden gelogen.
– Het betekent niets!
– Zij wil een kind van jou. Dat betekent genoeg.
Een uur later:
– Pak je spullen, Daan. Je hebt een uur.
– Sanne, alsjeblieft…
– Weg uit mijn huis.
De schoonmoeder trok hem mee:
– Kom, Daan!
Toen de deur dichtviel, werd het stil.
Sanne ging op de bank zitten.
De pijn was scherp, maar helder.
Ze hoefde niet meer te doen alsof.
– Het is voorbij… – fluisterde ze.
En voor het eerst in lange tijd voelde ze dat ze weer kon ademen.