— Reken niet op je vader en mij! — zei haar moeder zo scherp dat Eva even vergat adem te halen.
Ze stond midden in de keuken met een mok koude thee. Haar vader zat bij het raam met de krant voor zich, hoewel hij al minutenlang naar dezelfde bladzijde staarde.
— Mam, ik wil het alleen proberen. Een grote uitgeverij in Amsterdam heeft me een baan als redacteur aangeboden. Dit is precies waar ik altijd van heb gedroomd.
— Gedroomd! Je bent zesentwintig, maar je denkt nog steeds dat het leven een roman is. Je hebt hier een huis, familie en een verloofde. Over vier maanden gaan jullie trouwen.
Eva voelde haar vingers verkrampen rond de mok.
Sinds haar jeugd waren haar dromen een probleem geweest. Toen ze literatuur ging studeren in plaats van bedrijfseconomie, was ze onverstandig. Toen ze een administratieve baan via een vriendin van haar moeder afwees, was ze ondankbaar.
Nu had ze eindelijk een echte kans gekregen.
Maar thuis lag ook een compleet uitgestippeld leven op haar te wachten: een appartement dat haar ouders hadden helpen kiezen, een bruiloft en haar verloofde Bram.
Alles was veilig.
En benauwend.
— Ik geef mijn familie niet op. Ik kan eerst naar Amsterdam gaan. Bram kan later komen, wanneer hij dat zelf wil.
Haar moeder draaide zich om.
— Wanneer hij dat wil! En als hij niet wil? Moet iedereen zich soms aanpassen aan jou?
Eva keek naar de vloer.
— Voor het eerst in jaren vraag ik wat ik zelf wil.
Haar vader legde de krant neer.
— Je moeder is bang dat je het moeilijk krijgt. Amsterdam is duur. Je kent er bijna niemand.
— Ik heb het hier ook moeilijk. Alleen ziet niemand dat, omdat mijn leven er aan de buitenkant netjes uitziet.
— Wij hebben alles voor je geregeld! — riep haar moeder. — De woning, de bruiloft, een goede man. En nu loop je weg.