Eva stond in de keuken van haar nieuwe appartement en schrobde de tegels alsof ze daarmee ook haar oude leven kon wegwassen. De muren waren pas geverfd, de vloer was nog beschadigd en overal stonden dozen.
Het was geen droomhuis.
Maar het was van haar en Lotte.
Een half jaar eerder had Eva nog gedacht dat haar huwelijk met Jeroen stevig was. Tien jaar samen. Een dochter van zeven. Weekenden bij familie, boodschappen op zaterdag, gewone ruzies over geld en vermoeidheid.
Toen moest Eva drie dagen voor haar werk naar Groningen.
Lotte bleef bij oma. Jeroen zei dat hij haar zou missen. Eva geloofde hem.
Ze was sneller klaar dan verwacht en besloot een dag eerder terug te komen. Een verrassing. Ze kocht een mooie jurk en dacht onderweg: eerst naar Sanne, haar beste vriendin. Sanne kon haar haar doen, make-up helpen en misschien die rode hakken lenen die Eva altijd zo mooi had gevonden.
Ze belde niet. Sanne was ’s avonds bijna altijd thuis.
Eva stond voor de deur, vrolijk en moe tegelijk, en drukte op de bel.
Jeroen deed open.
Niet in zijn gewone kleren. Niet alsof hij op bezoek was. Hij stond daar alsof hij thuis was.
Alleen was het Sanne’s huis.
— Jeroen? — zei Eva.
Hij werd bleek.
Uit de gang klonk Sanne’s stem:
— Is dat het eten, lieverd? Heb je betaald?
Toen kwam Sanne tevoorschijn. In een elegante ochtendjas, met de rode hakken aan.
Eva voelde hoe alles in haar stil werd.
— Hoe lang? — vroeg ze.
Sanne begon haastig te praten. Iets over een lekkende kraan. Jeroen die kwam helpen. Eva die het verkeerd zag.
Eva keek naar haar schoenen.
— Natuurlijk. Voor loodgieterswerk draag jij hakken.
Jeroen probeerde haar arm aan te raken.
— Eva, laten we rustig praten.
— Rustig? Jij staat bij mijn vriendin in huis en zij noemt je lieverd.
Ze haalde de nieuwe jurk uit haar tas en gooide het pakketje naar Sanne.
— Hier. Neem maar. Blijkbaar deel je graag mijn spullen.
De volgende dag vroeg Eva de scheiding aan.
Jeroen smeekte. Hij huilde. Hij zei dat het een vergissing was, een zwakte, iets wat niets betekende.
Maar voor Eva betekende het alles.
Ze verkochten hun woning. Omdat Lotte bij haar zou wonen, kreeg Eva genoeg om een klein oud appartement te kopen. Het lag niet in het mooiste deel van Utrecht. De keuken was verouderd, de ramen tochten en de badkamer had dringend werk nodig.
Maar niemand loog er.
Eva nam vrij om schoon te maken. Ze schrobde, pakte dozen uit, haalde stof uit kieren. Soms bleef ze zitten op de vloer en dacht:
“Tien jaar. Was het allemaal niets?”
— Mama, ik heb de vensterbank gedaan, — zei Lotte ineens vanuit de deuropening. — Mag ik nog een doekje?
Eva keek op.
Lotte had stof op haar wang en haar blonde haar zat scheef in twee staartjes. Ze leek nog klein. En toch zag Eva in haar ogen iets dat te volwassen was geworden.
Eva voelde tranen komen.
Nee. Het huwelijk was niet niets geweest.
Lotte was eruit geboren.
Eva knielde en trok haar dochter tegen zich aan.
— Weet je dat ik van je hou?
— Ja, mama.
— Het spijt me dat papa en ik je verdriet hebben gedaan. Later zal ik het beter uitleggen.
Lotte keek haar ernstig aan.
— Je hoeft het niet uit te leggen. Bij mijn vriendin Nora zijn haar ouders ook gescheiden. Haar papa ging naar een andere vrouw. Nora zei dat haar mama vaak huilde. Jij huilt ook, maar soms in de badkamer.
Eva sloot haar ogen.
— Dat had jij niet moeten merken.
— Ik merk veel.
— Je hoeft niet sterk te zijn voor mij.
Lotte dacht even na.
— Maar wij zijn meisjes. We kunnen elkaar helpen.
Eva lachte en huilde tegelijk.
Even later vroeg Lotte of ze naar de bakker beneden mocht voor kaasbroodjes. Eva gaf haar geld en keek vanuit het raam hoe ze de straat overstak, klein, voorzichtig en dapper.
Haar telefoon trilde.
Jeroen:
“Hoe gaat het met jullie?”
Eva typte niet meteen.
Daarna schreef ze:
“Rustiger.”
Ze stuurde het bericht en legde de telefoon weg.
In de keuken rook het naar schoonmaakmiddel en nieuwe verf. Buiten viel zachte regen.
Het was nog geen thuis.
Maar het werd er één.
En deze keer zonder leugens.