— ילדה, אולי בכל זאת תוכלי לרשום לי את זה עד מחר? — שאלה הגברת רחל בקול רועד. — מחר בבוקר, ברגע שהקצבה נכנסת, אני באה ומשלמת. הם
— Момиче, може ли само до утре да ми ги дадете? — попита баба Райна с глас, който трепереше повече от ръцете ѝ. — Утре сутринта ще донеса
— Доню, може, ви все-таки дасте мені в борг до завтра? — старенька жінка говорила тихо, але в її голосі було стільки сорому, що навіть мороз за дверима
— Menina, será que me podia fiar isto só até amanhã? — perguntou Dona Amélia, com a voz a tremer. — Amanhã de manhã, mal receba a reforma,
— Ikke få panikk, søsteren din flytter ikke inn hos oss, — sa Line rolig. — Ikke sønnen hennes heller. Og moren din får ikke bestemme hvem som
— בלי פאניקה, אחותך לא עוברת לגור איתנו, — אמרה נועה בקול יציב. — וגם הילד שלה לא. ואמא שלך לא תחלק חדרים בבית שלי. יואב עמד ליד
— Be panikos, tavo sesuo pas mus neatsikraustys, — ramiai pasakė Eglė. — Nei jos dukra. Ir tavo mama čia kambarių neskirstys. Mantas sustingo prie virtuvės plano. Iki
— Sem pânico, a tua irmã não vem morar connosco, — disse Sofia. — Nem o Tiago. E a tua mãe também não vai transformar a minha casa
— Calme-toi, ta sœur ne viendra pas vivre chez nous, — dit Élise. — Ni son fils. Et ta mère ne décidera pas de la disposition des chambres.
— Без паніки, твоя сестра до нас не переїжджає, — твердо сказала Мирослава. — І її син теж. Так само, як і твоя мама. Роман завмер біля столу